donderdag 13 december 2018

Sta op!

De grens van de jaarwisseling nadert. Ik pak pen en papier en doe wat ik niet laten kan. Het gebeurt regelmatig dat ik ’s nachts wakker word en lappen tekst schrijf, woorden geef aan mijn stroom van gedachten en gevoelens. Om dan vervolgens voldaan weer in slaap te vallen. Schrijversbloed zal zijn tijd en weg vinden. Stay tuned…

Het moment dat ik deze blogtekst schrijf is zo’n typisch Hollandse druilerige dag. Het werd vanmorgen iets lichter dan het vannacht was, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Als je buiten loopt word je niet echt nat, maar helemaal droog blijf je ook niet. Zo grijs als grijs maar zijn kan. Hoe troosteloos het er buiten ook uitziet, ik zie er toch inspiratie in voor deze blog.

De weg van opstaan
Grijs, grauw, saai, mistig en koud. Die woorden pasten bij ons leven. De trouwe bloglezers weten van de dieptepunten die we als gezin meegemaakt hebben. Op de bodem van de put keken we om ons heen en zagen niets meer dan uitzichtloosheid en waren we kil en koud tot op ons bot. We keken elkaar aan en zwegen, onze woorden waren verstomd. 
Na een lange stilte kwam op een wonderlijke manier onze stem terug en spraken we zacht maar vastberaden tegen elkaar: tot hiertoe en niet verder!
Daarna stonden we op, keken omhoog waar heel in de verte het licht de put inscheen, raapten de brokstukken van ons leven bij elkaar en namen beslissingen die life changing waren.



Toen deze uitspraak van Erasmus meer en meer tot ons hart doordrong, konden we niets anders meer dan ervoor gaan zorgen dat wij en onze kinderen zijn mogen wie we zijn. We draaiden ons 180 graden om, keerden alle zogenaamde evidence based knowledge, professionals, ingesleten dogma’s en verwachtingen van anderen de rug toe en pakten de regie over ons eigen leven.

Dat had tot gevolg dat we op onbegrip stuitten, maar er gaandeweg geen enkele boodschap meer aan hadden. Dat we de stemmetjes in onszelf tegenkwamen, die slechts lucht bleken te zijn en met weinig moeite omvergeblazen werden. Ook kwamen we systemen tegen, beproefde religieuze waarheden, wetenschappelijke dogma’s, mensen die overtuigd waren van hun waarheid … niets weerhield ons ervan om onze weg te vervolgen.

Alle weerstanden werden leermomenten. Dit alles maakte ons sterker, deed ons sneller groeien, bevestigde onze keuzes en versterkte ons zelfvertrouwen. Het werd een weg van vallen en weer opstaan, lef en innerlijk leiderschap tonen, verantwoordelijkheid nemen, luisteren naar ons hart, nieuwe energie vrijmaken, de beste versie van onszelf worden en levensvreugde en geluk terugvinden.

Alles begint met een gedachte
En dat is waar we nu zijn. In de kracht van het nu. Niet wetend hoe de toekomst eruit zal zien, maar vertrouwend dat het goed zal zijn. We hebben geleerd dat de manier waarop we ons leven leven en beleven, volledig in onze eigen handen ligt. Alles begint namelijk met een gedachte. Dus welke gedachten, welke waarde je aan iemand of een gebeurtenis geeft, bepaalt hoe jij de werkelijkheid beleeft. Jouw onbewust geprogrammeerde mindset geeft betekenis aan je leven. En met dat onbewust programmeren ben je je leven lang al bezig. Door alles wat je verteld wordt, hoort, ziet en leest, vormt jouw geloof in het leven zich. Massa’s mensen hebben hun leven op angst geprogrammeerd. Angst voor heden en toekomst, maar ten diepste ook angst voor God die, zo geloven zij al dan niet bewust, het zwaard van Damocles in handen heeft en willekeurig kan toeslaan. Maar het zijn niet meer dan ingesleten gedachten die jou in de ban houden. Het heeft niets maar dan ook niets met enig waarheidsgehalte te maken. ’t Is maar wat je er zelf van maakt, welke gedachten je kiest en wat vervolgens jouw geloof wordt.

Als je dit herkent en je zit vast in gedachtepatronen en je leidt een leven wat anderen voor jou bedacht hebben: toon dan lef en sta op! Neem je natuurlijke leiderschap serieus, pak je verantwoordelijkheid, laat alle aangeleerde hulpeloosheid achter je, laat je hart spreken, leef je unieke leven zoals dat voor jou bedoeld is en wordt daarmee de beste versie van jezelf.

Dankbaar
Dankbaarheid is een van de mooiste gevoelens die je kunt koesteren. Ik ben er van overtuigd dat een dankbaar mens een enorme kracht uitstraalt, onweerstaanbaar aanstekelijk is en meer van het goede naar zich toetrekt. Ik daag je uit om eens terug te kijken op het afgelopen jaar. Ongetwijfeld zijn er momenten waar je je dankbaar over kunt voelen. Het hoeft niet altijd groots te zijn, ook hoef je je niet te meten aan anderen, maar benoem gewoon eens voor jezelf drie dingen waar je dankbaar voor bent. En ja, zeg het maar hardop. Een uitgesproken woord heeft zoveel meer kracht dan een stille gedachte. Spreek hardop voor jezelf uit, of nog mooier voor anderen, waar je dankbaar voor bent. En reken er maar op dat je hart zich gaat vullen met positieve energie. Want dat ís dankbaarheid tenslotte.

Ik ben enorm dankbaar dat we in het afgelopen jaar stappen hebben gezet. Ik ben dankbaar voor de periode van vier maanden dat we in een huurhuis in the middle of nowhere (lees: weilanden) woonden. We kwamen mentaal en fysiek los van dat wat ons vasthield. Met dat er ruimte kwam en de energie weer ging stromen, kwam er nog meer los: we zijn gaan staan voor het geluk van ons kind. En met resultaat!

Dat is het tweede waar ik me intens dankbaar voor voel: hij mag weer zijn wie hij is. Niet gemiddeld, niet in een vakje te plaatsen en niet passend onder een label. Maar wel op z’n plek tussen de dieren en in de houtwerkplaats op de zorgboerderij. Wel een kind met aanstekelijke humor en een diep gevoelsleven. Hij laat nu geen uitdagend gedrag meer zien, maar neemt ons mee naar zijn rijke innerlijk. Amazing!

Als derde punt noem ik m’n eigen persoonlijke ontwikkeling. Ook daar is ruimte voor gekomen en het komende jaar zal dat doorgaan. En pionier die ik ben, in 2019 zal een nieuwe stap worden waargemaakt. ‘Een betere wereld, begin bij jezelf’ en in dat kader zeg ik:

‘The more surrendered you are,
the more intuitive and open
to a deeper flow of knowledge you will be’.
(Judith Orloff)

Licht heeft het laatste woord
In deze donkere tijd van het jaar vieren we wereldwijd het feest van het licht. Ik zie lichtjes om me heen waarmee uitgebeeld wordt dat de duisternis niet het laatste woord heeft. Christenen van alle eeuwen hebben dit lichtfeest geclaimd om de geboorte van Jezus te gedenken. En deze tijd van het jaar is daarvoor niet gek gekozen, want Hij kwam inderdaad licht in de wereld brengen.

Hij deed waarvoor Hij gekomen was.
Ondanks alle tegenstand bleef Hij wie Hij was.

Hij had een boodschap van hoop, van licht, van verlossing en van uitzicht. Die boodschap werd Hem in die tijd niet in dank afgenomen, het kostte Hem zijn leven.


Wij gaan als gezin 2019 in met licht in ons hart. Vele malen lichter dan we ons ooit gevoeld hebben. We gaan ervoor zorgen dat dat lichtje groter wordt, dat het zich gaat verspreiden en dat we zo mogen bijdragen aan meer licht in de levens van mensen.
We gaan licht verspreiden omdat licht het laatste woord heeft en niet angst en duisternis.
Een licht wat bolwerken afbreekt en wat inspireert tot jouw unieke leven.
Om het simpele feit dat je het leven pas ten volle kunt leven als je je geaccepteerd weet.
Als je alle maskers aflegt.
Als je de reis vanuit je hoofd naar je hart maakt.
En daar God zelf ontmoet.

Dan ga je vanzelf doen waarvoor je hier gekomen bent, want je kan en wil niet anders meer.
Dan ga je groeien in hart-bewustzijn en ga je vanuit die kracht leven.
Dan ben je niet langer doelloos en onvindbaar, maar krijgt je leven doel.
En de enige juiste richting.
Dan ga je waardig leven en je naam in vrede dragen.
Want je bent er van overtuigd: mogen zijn wie je bent. Dat is pas geluk!

Ik wens je de laatste weken van 2018 alle stilte en rust die nodig zijn om thuis te raken bij jezelf. Laat het licht je hart in vuur en vlam zetten om zo waardig en in vertrouwen de drempel van het nieuwe jaar over te gaan.

Liefs van Henny

Aan het licht

Licht dat ons aanstoot in de morgen,
voortijdig licht waarin wij staan
koud, één voor één, en ongeborgen,
licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen
zo zwaar en droevig als wij zijn
niet uit elkaars genade vallen
en doelloos en onvindbaar zijn.

Licht, van mijn stad de stedehouder,
aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder,
draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen
of ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen
en elk zijn naam in vrede draagt.

Alles zal zwichten en verwaaien
wat op het licht niet is geijkt.
Taal zal alleen verwoesting zaaien
en van ons doen geen daad beklijft.
Veelstemmig licht, om aan te horen
zolang ons hart nog slagen geeft.
Liefste der mensen, eerstgeboren,
licht, laatste woord van Hem die leeft.

(Huub Oosterhuis)

zondag 22 april 2018

Lopen doen wij zelf

We weten allemaal dat we oude schepen moeten verbranden, willen we nieuwe kunnen bouwen. Met dat gegeven hebben we van jongs af aan leren leven. Toch hebben de meeste mensen een weerstand tegen veranderingen. Een verandering in je leven kan een enorme angst opwekken, het oude en vertrouwde is passé en we moeten leren leven met het nieuwe.
We kennen dat van baby's, op het moment dat zij over gaan van melk naar vast voedsel. Bij sommigen is de weerstand niet van de lucht. Later kennen we dat bij verandering van klas of school. Weer later gaat het over nog grotere dingen, een verandering van baan, partner of woonplaats.

Ook verlieservaringen vallen onder die veranderingsprocessen, met dit verschil dat dit vaak tegen je wil in gebeurt. De weerstand (een raar woord bij het verliezen van een partner of een baan) kan enorm zijn. En toch. We moeten door. Ook bij positieve veranderingen, ook bij negatieve veranderingen zoals verliezen.



Wat gebeurt er als we niet door gaan, als we besluiten dat we 'alles bij het oude willen houden?' De kans is groot je dan buiten de werkelijkheid gaat leven. In het verleden blijft hangen. 'Vroeger was alles beter!'
Er bestaat ook kans op het blijven zitten in de slachtofferrol. Ik kon er immers niks aan doen dat ik ontslagen werd? Of dat mijn partner bij mij weg ging? Of dat een geliefde overleed?
Het gevolg hiervan is een timide berusting, een lijdelijk afwachten en het ontwikkelen van een enorme weerstand tegen alle veranderingen, alles wat nieuw is. Ook zijn er mensen die altijd blijven hopen op een terugkeer van het verleden. Wat nooit zal komen.

Transformatieproces
Een verlieservaring kan je ook transformeren tot een andere persoon met een ander leven. In dat geval pak je jezelf bij elkaar en bouw je uit de puinhoop weer iets moois op.
Als je kiest voor dat laatste (ja je leest het goed, het is een bewuste keuze!), levert dat persoonlijke groei op. Diepere inzichten plus een mooi cadeau extra: échte hoop op een betere toekomst.

Wat in de psychologie een selffulfilling prophecy genoemd wordt,
gaat ook hier altijd op:
datgene waar je bang voor bent, zal ook gebeuren;
dat wat je denkt dat de waarheid is, zal waarheid worden in je leven.
Dat kan dus negatief zijn, maar dat kan zeker ook positief zijn.

Het groeiproces van je leven, het transformatieproces, is een proces waarbij het oude wegvalt en het nieuwe plaatsvindt. Noem het met bijbelse termen een 'afsterven van de oude mens en een opstaan van de nieuwe mens'.
Als je gaat ont-dekken wat je ego (oude mens) aan het doen is en wat je ziel (nieuwe mens) ten diepste van je vraagt, kan het herstelproces beginnen. En hoe meer we luisteren naar onze ziel, hoe meer onze energie gaat stromen. En dat is op z'n beurt weer hét teken dat we goed bezig zijn, dat we leren luisteren naar onze diepste verlangens, wensen en talenten.
De verbinding met jezelf, met je medemens, met de schepping en met de schepper, wordt langzaamaan weer hersteld.


Door onze verlieservaringen heen
Dit gaat over ons. Over manlief en mij. Wij bevinden ons in dat proces van ont-dekken, afpellen van de ego-ui. Een nieuw identificatieproces vindt plaats, de-identificatie.
Bij ons is dit inderdaad ontstaan door verlieservaringen heen. Verliezen van geliefden, dromen die in rook opgingen, verliezen van de vanzelfsprekendheden van het leven, de vanzelfsprekendheid van religie en kerk.
Ons ego heeft zich behoorlijk leren aanpassen en zo hebben wij jarenlang overleefd. Systemen, mensen, sociale culturen en verwachtingspatronen hebben we overleefd. En het waren niet allemaal slechte ervaringen. Alles heeft ertoe bijgedragen dat we het transformatieproces nu stapje voor stapje goed doorlopen.

Het loslaten van de woning waar we 18 jaar lief en leed gedeeld hebben, is het punt geweest dat het proces in een versnelling terecht kwam en niet niet meer te stoppen is.

We hebben besloten ons ego niet langer te voeden. We zijn er klaar mee, we hunkeren naar lucht, naar eigenheid, naar wie we ten diepste zijn.
Het afpellen van deze ego-ui is onderdeel van het proces, onze missie. Het onszelf ontdoen van verwachtingspatronen van mensen en systemen, is enorm bevrijdend.
Ik ben er van overtuigd dat je pas wandelt in je bestemming als je je unieke zelf ontdekt. De vreugde en vrijheid ervaren als dat stukje van God zelf in jou te vinden en daar vervolgens mee aan de slag te gaan.

Wat de reden is dat we hier zo gemotiveerd en open mee om willen gaan? Omdat we sterker dan ooit ervaren: we missen ons doel als we zo doorgaan. We missen de flow, het bezield ergens mee bezig zijn, innerlijke motivatie, energie.
We geloven allebei dat het leven een diepere of hogere zin heeft. Niet alleen omdat het strookt met ons innerlijk verlangen, maar ook omdat we beiden geloven dat het hogere er echt is. We geloven dat het leven zin heeft, een doel en bestemming heeft. Er is finaliteit, een grande finale.
Onze openheid hierin is kwetsbaar en het voelt soms ook eenzaam. De keus om het te delen is wellicht ook zinvol voor allen die het meemaken en misschien wel herkennen in hun eigen leven. Er is niks geheims aan. Wij staan open voor datgene wat het leven ons gaat brengen, wat op ons pad komt en willen dat graag delen.

Wat is levenskunst?
Om hier een helder beeld van te krijgen, heb ik heel veel geleerd van het boek van Willem van der Horst "Met beide benen op de grond". 

Als mens ben je een wonderlijk samenspel van lichaam ziel en geest, van verstand gevoel en handelen, van geheugen, bewustzijn en motoriek. Allerlei onderdelen die pas tot hun recht komen als ze in harmonie zijn met elkaar.
Levenskunst wil zeggen dat je elk facet van je wezen plek en ruimte geeft. Het gaat om een evenwichtige wisselwerking tussen alle onderdelen.
We staan in verbinding met medemensen. Als enkeling zijn we een klein onderdeeltje van een veel groter geheel: geschiedenis, traditie, God zelf. We zijn geschapen met gevoel voor de hemel.

Het eerste antwoord op de vraag hoe je moet leven is dan ook: probeer steeds meer oog te krijgen voor de verbanden waarbinnen je leeft. Leer luisteren naar al je onderdelen, leer wat ze je te vertellen hebben en leer van hun onderlinge wisselwerking. Wees je bewust van het belang van heelheid en verbinding.
Leven betekent dan het in stand houden of repareren van heelheid op alle niveaus: fysiek, psychisch, geestelijk, rationeel, ecologisch en spiritueel.

Het proces van groei, van het afpellen van de ego-ui, vat Willem van der Horst samen in 3 stappen van loslaten, namelijk ontgiften, afleggen van schuld en onthechten. Ik denk dat als je deze drie onderdelen goed tot je door laat dringen en toepast, je meer mens wordt. Mens zoals je bedoeld bent. Zonder ego-afweer- en overlevingsmechanismen, maar mét een ziel die mag leven.

1. Loslaten is ontgiften
Ontgiften is je ontdoen van datgene wat niet bij je past en gaat doen wat wél bij je hoort.

Dat betekent ook: stoppen met wat niet in overeenstemming is met je gaven en talenten. Je hoeft niet aan de verwachtingen van anderen te voldoen als die verwachtingen te hoog gegrepen zijn of niet bij je passen. Laat je koers niet bepalen door de wensen en de dwang van de systemen en verbanden waar je deel van uitmaakt.

Je levert je grootste bijdrage aan je medemens en aan de wereld,
wanneer je jezelf blijft.

Ontgiften is hard werken en alert leven. Je moet hard werken om jezelf te leren kennen en om vervolgens jezelf te blijven. Dat betekent dat je nee leert zeggen tegen wat niet bij je past. Dat je de moed hebt mensen soms teleur te stellen.
Levenskunst heeft alles te maken met evenwicht en balans. Ontgiften wil zeggen dat je stopt met datgene wat zorgt voor onevenwichtigheid. Stoppen met wat voor overdosis dan ook: ratio, emotie, alcohol, religie, pleasen van anderen, … enz.

Ontgiften betekent dat je de moed neemt je eigen leven te leiden. Natuurlijk, je kunt proberen altijd en eeuwig te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Maar dat is een grote last, die je uiteindelijk te zwaar zal worden.
Je zult eronder verdwijnen.
Dan leef je niet meer, niet echt.
Je bent enkel nog het verlengstuk, van anderen, van verwachtingen.
Dat is geen levenskunst.
Dat is verlies.

2. Loslaten is het afleggen van schuld
Psycholoog en therapeut Hein Stufken zegt: "Het is een teken van psychische gezondheid als we in de spiegel kunnen kijken en durven te erkennen: ja ik schiet te kort, tegenover anderen, maar allereerst ook tegenover mijzelf en tegenover de mens die ik in wezen ben, tegenover het verlangen van mijn ziel om zich ten volle te ontplooien in vreugde, schoonheid en liefde."

God heeft vanaf het allereerste begin de wens om tekorten weg te werken en de verbinding te herstellen. De verbinding die door de zondeval verbroken is. God is uit op herstel, op genezing, op vrijspraak van schuld en zonde.
Schuld afleggen betekent dat je uiteindelijk de moed opbrengt om te accepteren dat God zich met jou en mij heeft verzoend. Dat heet in christelijke taal 'leven uit genade'.
Schuldgevoelens hebben de vervelende eigenschap dat ze aan je blijven plakken. Loslaten is vaak een langdurig en pijnlijk proces.

Ontgiften is een hele klus, laat staan het geloven in vrijspraak van schuld.
Bij ontgiften gaat het erom dat je ergens mee moet stoppen.
Bij het afleggen van schuld moet je iets gaan doen: geloven.
Geloven in vrijspraak en dus in je vrijheid en in je onschuld.

3. Loslaten is onthechten
Onthechten is het beste te omschrijven als: het jezelf losmaken van gedachten en beelden over jezelf die eigenlijk niet kloppen, maar waar je wel heilig in bent gaan geloven.
Een mens kan zich heel makkelijk identificeren met bepaald gedrag. Dit kan bijvoorbeeld zijn ‘zorgen voor’, ‘rechtvaardigheid’, ‘boos worden’.
Levenskunst leer je wanneer je stukje bij beetje in de gaten krijgt hoe je je zo hechten kon aan bepaalde gewoontes, en deze vervolgens stapje voor stapje durft los te laten.
Onthechten heeft dan ook alles te maken met datgene wat we voor ons eigen ego denken nodig te hebben om overeind te blijven in deze wereld.
Wie we ten diepste zijn, namelijk een kunstwerk van God, raakt aan onze ziel.
Laat ego los en maak contact met je ziel!

Onthechten is een kunst. Je ontdoet je van gedrag, beelden en overtuigingen die met je buitenkant te maken hebben en je zodanig verblinden dat je je eigen binnenkant niet meer ziet.

Stop de ratrace en ga zelf lopen!
Welk gedrag is jouw etalage-gedrag?
Dit heeft te maken met de wens te voldoen aan de verwachtingen, soms van anderen, soms van jezelf, meestal van beiden. Maar het is slechts buitenkant, de mooie kant, de verhulling, een maskerade.

Ego-activiteiten verblinden het zicht op je binnenkant, je ziel,
en ze zijn daardoor vaak de veroorzaker van veel leed en pijn.

Durf te onthechten van datgene waar je je ten onrechte mee geïdentificeerd hebt.
Loslaten is afkicken, dat geeft ontwenningsverschijnselen. Je psyche en je lijf kunnen heftig gaan reageren als je patronen los gaat laten.
Maar ... je ziel gaat eindelijk ademhalen!

En zo komen wij op adem.
Zo gaat onze energie weer stromen.
Zo ont-dekken wij waar wij goed in zijn.
Zo ont-dekken wij ons zelf.
Zo pakken wij onze verantwoordelijkheid op, stoppen de ratrace en gaan zelf lopen.

It's all part of the proces of life.
Wordt vervolgd.



Liefs van Henny