zondag 6 november 2016

Op reis naar het kruis

"Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad."
Psalm 119:105


Als je leven kalmpjes verloopt, het heden je relaxed maakt en de toekomst je toelacht, is je pad effen. Je ervaart geen hobbels, geen bochten, geen gevaar en geen steile hellingen.
Als je leven niet kalm verloopt, het heden je onrustig maakt en je in een donkere toekomst kijkt, is je pad niet effen. Je ervaart hobbels, bochten, gevaar en steile hellingen.

Deze mijmeringen overvielen me toen we een aantal dagen ontspanning zochten in het Sauerland, Duitsland. De weg naar het kruis op de heuvel aan de overkant was alles behalve effen. In het begin nog wel, maar later begon de onrust. Afgezien van onze conditie, speelde ook het weer een rol. Zachtjes drupte de regen neer en maakte sommige gedeeltes van het pad glibberig. Dan weer liepen we in de zon en even later maakte de mist ons het zicht op het dal onmogelijk.

Al lopend en mijmerend kwam het leven mij voor als een herfstpad, omhoog slingerend naar het kruis. Het kruis... het moest er zijn. Er is ons over verteld, je kon hem overdag zien en 's avonds was hij verlicht. Ook stond het op de routekaart aangegeven. Zoals het leven een kruistocht kan zijn, zo werd ook onze wandeling een kruistocht. Diep in ons hart wisten we ons geen raad als we het zicht op het kruis verloren. Ergens daarboven, daar bevond zich het doel van de wandeling, maar waar...?
Wat als wolken in je leven het zicht op het kruis belemmeren? Wat als het pad ineens lijkt op te houden, als er een boom dwars over het pad ligt, als de bewegwijzering ontbreekt, als er kruispunten komen waarop het echt onduidelijk is welke kant je op moet...?

Herkenbaar? Wil jij ook zo graag het zicht op het kruis houden, maar lukt het je soms bijna niet? Ja, als de zon je leven verwarmd, dan is het zicht ook een stuk eenvoudiger. Maar herken jij ook die momenten dat de regen neerdrupt, je niet meer weet of je rechts- of linksaf moet, het pad zo glibberig wordt dat je meerdere malen uitglijdt?


David kende dit. In Psalm 119 zingt hij ervan. "Ik ben niet afgeweken van Uw bepalingen... Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad... Laat Uw hand mij te hulp komen... Heere, ik verlang naar Uw heil... Ik heb gedwaald als een verloren schaap..."
Als ik dit lied van David lees, dan herken ik mijn leven er zo in. En ook mijn worstelingen, mijn teleurstellingen, mijn hoop, mijn verlangen. David moest zichzelf ook steeds dat kruis voorhouden, het woord waarop hij hoopte. Want zonder dat woord, zou ook hij de moed verliezen, zou ook hij verdwalen, zou ook hij de weg kwijtraken.

Zo zoeken we onze troost bij de bijbelheiligen. Zij gingen ons voor op die kruisweg. 

Ook in hun leven was het nacht en dag, nacht en dag, nacht en dag, ...

Ook in hun leven was er licht op het pad.

En ook zij kwamen thuis! 


Liefs van Henny


4 opmerkingen:

  1. Mooie overdenking Henny. Wandelen kan je erg bij het leven bepalen want eigenlijk wandelen we elke dag door het leven. We hebben daarbij Zijn licht en leiding echt nodig.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed geschreven. Deed me ook een beetje denken aan mijn man, die vandaag 8km bosloop deed. Er liep iemand naast hem die hem bemoedigde enzo. Zo is het ook bij ons. Wij hebben iemand naast ons, achter ons, boven ons ... en in ons.

    BeantwoordenVerwijderen