zondag 27 november 2016

De duisternis heeft niet het laatste woord

Het is koud, de wind is guur. Ik trek m'n sjaal wat hogerop, zodat mijn oren en neus nog meer beschermd zijn. Met m'n handen diep in de zakken van m'n jas, trotseer ik de snijdende kou. De lucht is donkergrijs. En afgezien dat het einde van de middag nadert, is het vandaag nog niet heel veel lichter geweest dan nu.
Ik denk aan het knapperende haardvuur thuis, een beker warme chocomelk en wollen sokken. Maar nee, dat is nu ver weg. Er rest nog een behoorlijk stuk lopen tussen de weilanden door, wil ik thuis zijn.



M'n gedachten malen: wat verwacht je van de dag waarop de wind giert, de bomen kreunen en er geen mens zich op straat waagt? Hoe donker en guur kan een willekeurige dag in je leven zijn? Hoe onheilspellend kan het leven zelf zijn? Koud, troosteloos, stormachtig, donker,...

Heer, wanneer wordt het licht?
De duisternis heeft toch niet het laatste woord? 

*********************************************


Hoor ik iemand gitaar spelen?
Ik sta stil en kijk om me heen. 
Nee, ik zie alleen grauwheid en grazende schapen.
Teleurgesteld loop ik verder.

Maar daar is het weer... ik hoor toch echt wat...!
Voorzichtig doe ik mijn sjaal iets naar beneden, zodat ik de geluiden beter kan opvangen.
Ik houd mijn adem in.

***********************************************



Verstijfd sta ik te luisteren. 
Ik luister tot de laatste woorden klinken: "O goddelijke nacht, de nacht waarop Christus werd geboren!"
De wind neemt de laatste gitaarklanken mee.
Stilte.


***********************************************

Ik kijk om me heen. Wie, waar, ... ?
Zwijgend grazen de schapen naast me in het weiland. Hebben zij dan niets gehoord?
In de verte kleurt de lucht roze, oranje, ... 
Ik kijk omhoog. Sterren, misschien één heel speciale? 

Vertwijfeld haal ik m'n schouders op en zet de pas er weer in.

Thuisgekomen ontdoe ik mezelf van m'n jas en sjaal. M'n laarzen maken plaats voor warme wollen sokken. Het haardvuur knappert en de chocomelk staat klaar.

Dan plotseling zingen de regels weer in mijn hoofd:


"Fall on your knees, hear the angels voices:
o night divine, o night when Christ was born!"

"Val op je knieën en hoor de stemmen van de engelen:
o goddelijke nacht, o nacht waarop Christus werd geboren!"

Als vanzelf val ik op m'n knieën. En als vanzelf aanbid ik Jezus, lang geleden geboren, maar levend tot op de dag van vandaag.
Jezus. Naar deze donkergrijze, koude en gure wereld gekomen. Geen licht te bekennen en geen warmte voelbaar.
Jezus. Dankzij de warme gloed van Zijn aanwezigheid is het op aarde een stukje behaaglijker. Zelfs als de nacht voortduurt en we geen hand voor ogen zien, heeft de duisternis geen vat gekregen op Zijn licht.




Jezus, dankzij U heeft de duisternis niet het laatste woord.
Want U was er, is er en komt spoedig weer!
Jezus. Als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft.
Amen.

Liefs van Henny


Wil je meer horen over hét Licht, wat uiteindelijk het laatste woord heeft?





Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van november, met als host Johanneke Plaggenmarsch van de website 'Waardevol en uniek', die het thema 'Licht' gekozen heeft.

3 opmerkingen: