vrijdag 16 september 2016

Wachten in de duisternis

Wat een geduld moet je soms hebben met het leven, met omstandigheden, met mensen, met keuzes die je uit moet stellen, met zoveel meer. Geduld is een schone zaak. Een kort zinnetje, met een wijsheid die levenslang geleerd moet worden.

Waar wacht je op? Het kan zijn dat je wacht op verbetering van je gezondheid, of dat van je partner of kind. Het kan zijn dat je wacht op een andere verhoring van je gebed, maar het komt maar niet, alles past niet, de juiste puzzelstukjes vallen niet. En je wacht en wacht en wacht... en bidt en bidt en bidt.


Ik ben zo blij dat er in de Bijbel zoveel voorbeelden staan van wachtende mensen. Mensen die in een bepaalde periode moesten leren om op Gods tijd te wachten en ondertussen gewoon hun ding moesten doen. God had hen een belofte gegeven, maar ook niet meer dan dat. Daar moesten ze het mee doen.

Gewoon je ding doen en ondertussen verwachten dat God het gaat doen. Op Zijn tijd. En op Zijn manier. En dat laatste is nog wel eens in strijd met ons denken. Herken je dat? Dat je eigenlijk precies weet wat er op welk tijdstip in je leven moet gebeuren... maar dat de omstandigheden zo anders zijn, het leven zo'n andere wending neemt, dat er niet veel van je plannen overblijft? Wat rest is wachten, verwachten en gewoon je dagelijkse ding doen.

Als we nog even denken aan het verhaal van de leerlingen van Jezus op het stormachtige meer, dan verbaast het ons dat Jezus hen 's avond voordat de schemering viel, het meer opstuurde en dat Hij pas tegen de ochtend over het water naar hen toe liep. Had Hij dat niet eerder kunnen doen?

A.E.J. Rawlinson merkt op dat de vroege christenen die geconfronteerd werden met hun eigen storm van vervolging wellicht enorm veel troost gevonden hebben in deze vertraging: "Zwakke gelovigen begonnen zich misschien al af te vragen of de Heer hen aan hun lot overgelaten had, eenzaam en verlaten, of misschien twijfelden ze zelfs wel aan Jezus Christus zelf. Uit dit verhaal kunnen we opmaken dat ze niet in de steek gelaten zijn, dat de Heer, hoewel ongezien, over hen waakt... (dat) de Levende, de Heer over de wind en de golven hen zeker binnen korte tijd te hulp zal schieten en zal verlossen, al is het misschien in de "vierde nachtwake"."

We leren onze kinderen al jong hun verlangens en behoeften uit te stellen. De reden hiervan is dat ze in hun latere leven evenwichtige mensen worden die geleerd hebben om te wachten. In deze ik-gerichte maatschappij zouden er meer van zulke mensen mogen zijn. Het motto 'als ik het maar goed heb', 'als ik maar aan m'n trekken kom', is hier onlosmakelijk mee verbonden.

Lewis Smedes schrijft: "Wachten is onze bestemming, aangezien wij schepsels zijn die niet op eigen kracht kunnen bewerkstelligen waar wij op hopen. We wachten in de duisternis op een vlam die wij niet kunnen ontsteken. We wachten angstig op een gelukkige afloop die wij niet kunnen regisseren. We wachten op een "nog niet" dat aanvoelt als "nooit en te nimmer"."

Wachten is het moeilijkste onderdeel van hoop.


Wat God in ons hart doet terwijl we wachten
is net zo waardevol als dat waar we op wachten.

Zie jij de periode van wachten zo? Heb je geleerd om met andere ogen te kijken naar zo'n stille, grijze periode in je leven? Zie je dat God bezig is om je meer en meer te vormen naar het beeld wat Hij met jou voor ogen heeft?
Juist in zulke periodes van wachten, van hopen, van bidden, van geduld... juist dán vormt God ons. Juist dán verdiept onze relatie met Hem zich. Juist dán word je meer mens, meer geheiligd, meer gelijk aan Jezus.

Wachten vereist geduldig vertrouwen. En dat is nou precies de kern van ons geloof. Vertrouwen dat wat God doet goed is. Vertrouwen dat Zijn timing de beste is. Vertrouwen dat Hij beter weet wat goed voor jou is, dan dat jij dat zelf zou kunnen bedenken. Vertrouwen dat Zijn plan voor jouw leven zoveel waardevoller en dieper is, dan jouw eigen plannetjes. Vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen. Hoe de afloop van jouw wachten ook is!

En wie heeft dat beter verwoord dan Paulus in Romeinen 8: 24 en 25:

"In deze hoop zijn wij gered.
Als we echter nu al zouden zien waarop we hopen, zou het geen hoop meer zijn.
Wie hoopt er nog op wat hij al kan zien?
Maar als wij hopen op wat nog niet zichtbaar is,
blijven wij in afwachting daarvan volharden."


Liefs van Henny





5 opmerkingen:

  1. Gaaf om stil te staan bij wachten. 't Spreekt mij echt aan! Dank je voor het delen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je verwoord mooi waar mijn lief en ik mee bezig zijn. We wonen ver uit elkaar. Hij zoekt werk bij mij in de buurt want we voelen dat dit onze plek is. Hij is al 52... Werk vinden is sowieso al lastig in deze tijd maar gezien zijn leeftijd wordt veel van ons geduld gevergd. Maar in het vertrouwen op God wordt wachten toch een verwachten en ondertussen leren we wat dat is; vertrouwen. Zo is deze periode een vruchtbare tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi getuigenis Anne! Ik wens jullie sterkte en vertrouwen toe. Het kan je inderdaad tot steun zijn te weten dat er veel mensen zijn die een periode van wachten gekend hebben. Niet alleen bijbelheiligen, maar ook mensen van deze tijd. Je geloof groeit erdoor, dwars door de storm! Zegen gewenst!

      Verwijderen