zondag 28 augustus 2016

Veel filialen

Een vraag die me regelmatig bezig houdt is: waarom gedragen mensen zich zoals ze zich gedragen?
Ik word altijd weer extra met deze vraag geconfronteerd als ik 'andersdenkenden' ontmoet. Mensen die andere keuzes maken in het leven dan dat ik doe. Mensen die zich anders kleden, die hun feesten anders vieren, die andere dingen eten, die hun religie anders beleven, ...


Aan de basis van je kijken naar anderen
liggen de overtuigingen waarom je voor jezelf keuzes maakt.
Jouw referentiekaders,
jouw manier waarop je je geloof inhoud geeft.

Daarmee komt jouw leven in een ander licht te staan en reflecteer je ook weer op je eigen handelen.
Alle keuzes in het leven zijn gebaseerd, bewust of onbewust, op principes. Principes die je van huisuit meegekregen hebt of die je jezelf later eigen gemaakt hebt. En ik weet niet hoeveel keuzes maak je vanuit jouw mogelijkheden en beperkingen, vanuit jouw karakter, maar niet in het minst: vanuit jouw religieuze overtuiging.



En dan kom ik bij de kern van mijn mijmering: wat beweegt mensen om God uitbundig te aanbidden in kleding anno 2016, compleet met vallen in de Geest en een uitbundige dans... of het andere uiterste: in het zwart gekleed, met strakke gezichten en zich beperkend tot het uiterst traag zingen van de 150 Psalmen?

Ik moet je heel eerlijk bekennen: ik kom er niet uit. Mijn gemijmer leidt vaak nergens toe. Wat ik ook beredeneer, wat ik ook op mijn wijze probeer te verklaren... er ligt iets aan ten grondslag wat ik niet kan omschrijven. Het elkaar veroordelen en terechtwijzen is in mijn ogen onzinnig, want ik ga er vanuit dat beide genoemde partijen (en alles wat daar tussenin zit) met de meest oprechte bedoelingen uiting geven aan hun religie. En weet je wat het meest verbazend is? Als het gaat om christelijke religie, hebben al deze mensen dezelfde basis, namelijk de Bijbel.



Nee, het is geen nieuws onder de zon. Het is ook niet iets van deze eeuw of van de laatste paar jaar. Het is wel aan het verharden naar mijn idee. Althans, hier in ons kerkelijke Nederland. Naar wat ik hoor vanuit andere delen van de wereld, lijkt het veroordelende een typische welvaartsziekte te zijn. Zodra we alle schaapjes op het droge hebben, lees: zodra we ons kunnen baden in luxe, gaan we onze overtuigingen tot wetten verheffen. En ja, het gevolg van iemand de wet voorschrijven, is veroordelen en straffen.
En als je mijlenver bij het Evangelie van vrije genade vandaan wil zijn en blijven,
dan moet je dit volhouden!


Maar God is zoveel groter!
Hij heeft een huis met zoveel kamers,
een winkelketen met zoveel filialen!
(Johannes 14:2)

Met precies diezelfde Bijbel uiten mensen in hartje Afrika of mensen in hartje New York of mensen in Noord-Korea, hun geloof op een volstrekt andere wijze. En dat maakt dat ik me meer en meer verbaas over hoe mensen hun grenzen verdedigen met de Bijbel in de hand.



Ik weet het, ik had sociaal-culturele antropologie moeten gaan studeren, met als specialisatie geloof en cultuur. Heerlijk lijkt me dat! Maar het is er niet van gekomen en het komt er ook niet meer van.
Nu mijmer ik maar wat en ik hoop dat ik door dit te verwoorden, ook jou enige ruimte en vrijheid in je denken geef.

Op zoek naar een huis, naar een kerk... haar misschien wel nooit vindend... altijd verlangend naar een eeuwig huis... schreef A.F. Troost een prachtig gedicht:


Dit huis, een herberg onderweg
voor wie verdwaald in heg en steg
geen rust, geen ruimte meer kon vinden,
een toevluchtsoord in de woestijn
voor wie met olie en met wijn
pijnlijke wonden liet verbinden,
dit huis, waarin men smarten deelt,
weet hoe Gods liefde harten heelt.

Dit huis, waarin een gastheer is
wiens zachte juk geen last meer is,
dit huis is tot ons heil gegeven:
een herberg voor wie moe en mat
terzijde van het smalle pad
struikelt en langer niet wil leven -
plaats tegen de neerslachtigheid,
een pleister van barmhartigheid.

Dit huis, met liefde opgebouwd,
dit gastenhuis voor jong en oud,
ligt langs de weg als een oase;
hier kan men putten: nieuwe kracht,
hier is beschutting voor de nacht,
hier is het elke zondag Pasen!
Gezegend alwie binnengaat
en hier zijn lasten liggen laat.




Jesus, my captain
My soul's trusted Lord!

Liefs van Henny

Geen opmerkingen:

Een reactie posten