woensdag 17 augustus 2016

Aanbidden

Van tijd tot tijd overvalt het me weer: helpt al dat bidden wel echt?
Met name als ik ergens al lang voor bid, maar er verandert niks. Ik moet dan echt weer even met beide benen op de gelovige grond terugkomen. En dat houdt voor mij in: me realiseren dat het niet gaat om het indienen van mijn verlanglijstje (met daarbij de sterke hoop dat een en ander ook verkregen zal worden), maar dat het gaat om het aanbidden van God.


"Jezus leerde zijn discipelen niet hoe ze moesten preken,
maar alleen hoe ze moesten bidden."
(Andrew Murray)

Zo belangrijk vond Hij het kennelijk zelf. Dat we leren om vertrouwelijk om te gaan met onze Vader in de hemel. Dat we Hem gaan leren vertrouwen door Hem alles toe te vertrouwen. Dat we gaan vertrouwen dat Hij beter dan wie dan ook weet wat goed voor ons is. Dat Hij wel gebeden verhoort, maar meestal zo anders dan wij in ons hoofd hadden.
En dat is ten diepste wat we keer op keer moeten leren: God is God en wij zijn mensen. En dat is een wereld van verschil!


Het lijkt mij fantastisch om wonderen te zien gebeuren zoals in de tijd van Jezus. Blinden werden ziende en doven gingen horen, ja zelfs doden stonden op alsof ze nooit gestorven waren. Ik denk dat ik op slag nooit meer zou twijfelen...
Maar tot op heden ben ik niet heel ontvankelijk voor soortgelijke gebedsgenezingen. Ik zie er niet zoveel van in mijn directe omgeving. En als het al gebeurt, dan wil ik het eerst liefst nog 100 keer checken of het bijvoorbeeld niet een psychische genezing is, een adrenaline-boost of iets dergelijks. Wat dat betreft ben ik niet snel te overtuigen. Nee, kwam Jezus zelf maar even terug, dan kon ik met eigen ogen zijn wonderen zien gebeuren. Dán zal zelfs ik het geloven!

Kan dat 'eerst zien en dan pas geloven' ook niet een reden zijn waarom ik zo weinig gebedsverhoring zie? Zo weinig daadwerkelijk kunnen afstrepen wat er op mijn lijstje staat? Ligt het dan toch aan de mate van mijn geloof? Staat of valt daar de verhoring van mijn gebed mee?
"…maar zonder geloof is het onmogelijk Hem welgevallig te zijn. Want wie tot God komt, moet geloven dat Hij bestaat en een Beloner is van wie Hem ernstig zoeken" (Hebr.11:6). 
Telkens weer legt het Nieuwe Testament een verband tussen geloof en gebed.
Geloof is als het ware de grondhouding van ons gebed. Wanneer deze grondhouding

ontbreekt, zal ons gebed zelf krachteloos zijn.

We lezen in de Bijbel hoe God lijden in het leven van zijn kinderen toelaat, met een specifieke bedoeling (zie bijvoorbeeld 2 Cor. 1:3-11 en 12:7-10). 
Dan kan er veel geloof nodig zijn om een moeilijke weg te gaan door lijden en ziekte heen.
Eén van de bijzondere voorbeelden hiervan is in onze tijd het geloofsgetuigenis van Joni Eareckson Tada, die ondanks zeer veel gebed om Goddelijke genezing volkomen verlamd bleef. Zij kon dit moeilijke proces van het aanvaarden van haar blijvende handicap en het vandaaruit ontwikkelen van een bediening doen, door haar geloof dat God in zijn almacht soms ook lijden toe kan laten en ten goede kan gebruiken in zijn plan.
Gods weg met het lijden van deze wereld en het lijden in het leven van zijn kinderen is één van de diepste thema’s van de Bijbel.


"Spant u in vaker samen te komen voor het dankgebed en de lofprijzing van God,
want als u vaak samen­komt, wor­den de machten van satan vernietigd."
(bis­schop Ig­na­tius in zijn brief aan de Efe­ziërs, 2e eeuw)

Dat moeten we ons goed realiseren: zodra wij ons richten op God, maakt de duivel geen schijn van kans. Maar het omgekeerde is ook waar: zodra we onze eigen gang gaan, ons uit Gods nabijheid terugtrekken, krijgt de satan weer grip op ons.
Moet je dan de hele dag stille tijd houden? Nee, maar wel continue het lijntje met God openhouden. Gewoon 'bidden met de pet op'. In gesprek blijven. God betrekken bij alles wat je doet. Praten met je Vader.
En eigenlijk ben je dan aan het aanbidden. Je geeft God de eer door Hem bij jouw dagelijks leven te betrekken. Door alles met Hem te overleggen. Daarmee erken je zijn grootheid, zijn Godheid, zijn liefde.

"Bidden betekent de hemel boven de mensen openen,
zodat zij hun verbondenheid met God mogen ervaren als hun eigenlijke heil."
(Anselm Grün)

Misschien moet ik er nog wel achter komen dat deze manier van leven, een aanbiddend leven, al mijn verlanglijstjes doet vervagen.
Soms heb ik wel eens van die momenten. Dat ik echt meen wat ik zeg: "Hoe het ook gaat, Uw wil geschiede." Echt uit de grond van m'n hart. Herken je dat? Niet zomaar als opgezegd en nagezegd zinnetje, maar oprecht en zonder enige bijbedoeling. Ook als het bergafwaarts lijkt te gaan met je gezondheid, als jouw geliefde toch sterft, als je kind er een andere manier van leven op nahoudt dan dat jij zou willen, ... als...

“De belangrijkste mensen in de wereld van vandaag zijn de mensen die bidden.
Ik bedoel niet degenen die praten over gebed;
ook niet degenen die een mooie uiteenzetting over het gebed kunnen geven.
Maar ik bedoel die mensen die de tijd nemen om te bidden.
Ze hebben eigenlijk geen tijd.
Die tijd moet van iets anders worden afgenomen.
Dat andere is belangrijk, heel belangrijk en dringend, maar toch altijd nog minder belangrijk en minder dringend dan gebed.”
(S.D. Gordon)

En nee, ik zal het niet meemaken dat Jezus hier op aarde zelf wonderen komt verrichten. Maar weet je, ik heb zoveel aan de getuigenissen van andere mensen. En dan met name getuigenissen van de grootheid van geloof, dwars door lijden heen. Gebedsverhoringen en succesverhalen... ook mooi. Maar sterker en krachtiger is voor mij het verhaal van bijvoorbeeld Joni. God had een ander plan met haar leven. En ze bleef geloven. 

Zoveel vragen te over.
Zoveel nog te ontdekken.
Maar God is groot!
Aanbid je mee?

So what could I say
and what could I do
but offer this heart oh God
completely to You!




Liefs van Henny

Geen opmerkingen:

Een reactie posten