maandag 25 juli 2016

Inspirerende zee

De zee heeft menigeen geïnspireerd. En niet alleen schrijvers en dichters, maar ook kunstenaars van allerlei pluimage.
Ik ben er niet verbaasd over. Het water doet met mij namelijk hetzelfde: de schijnbare oneindigheid, de weersomstandigheden met hun directe invloed op het water, de rust die het kabbelende water uitstraalt, ... of juist de stormen die woeden en die beeldend zijn voor de stormen die onderdeel zijn van je leven.

Ik ben in de bevoorrechte omstandigheden dat ik voor korte tijd heel dicht bij die zee mag zijn. Ik geniet van de momenten dat ik met m'n voeten in de branding loop. Ik geniet van de meeuwen met hun schrille en uit duizenden herkenbare geluiden. Ik geniet van de wind door m'n haren en de zon op m'n gezicht. Het is maar voor even, maar deze tijd buit ik uit.

'Kinderen der zee', 1872, Jozef Israëls

Deze morgen heb ik een wandeling gemaakt langs het water. Nee, geen zon op m'n gezicht, maar wel zachte regen. Geen massa's mensen die hun vertier zoeken in het water, maar een enkele wandelaar met of zonder hond. De dag in eenzaamheid beginnend, nog voordat de klok van de oude kerk vlak achter de duinen 7 uur sloeg. Dat is wat je noemt quality time.

En dan ontstaan er mijmeringen. Zo helder en stralend als de lucht gisteren nog was, zo dicht en grauw is ze op deze morgen. Zo hoog de zon gisteren nog stond te stralen aan de hemel, zo ver weg lijkt zij nu te zijn. En zoveel mensen als er gisteren nog op deze plek waren, zo weinig zijn het er nu.


Menig dichter heeft een ochtendwandeling gebruikt als inspiratie. Ik denk aan de vele gedichten o.a. Achterberg en Bloem. Hieronder een heel mooi gedicht van M. Vasalis, , Nederlandse dichteres (1909-1998), pseudoniem van voor Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans.
 
Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
Iedere minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten telt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?
M. Vasalis,
uit: Vergezichten en gezichten
Uitgeverij van Oorschot 1954
 
Ik vind die symboliek zo mooi. De zee is als de tijd. De zee symbool voor het leven. Rustig en kalm, helder en verfrissend. Maar vandaag donker en onheilspellend, dreigend bijna.
Zo'n soort levensfase. Is dit dezelfde zee als gisteren? Is mijn leven hetzelfde leven als pakweg 20 jaar geleden? Toen lachte de zee ons nog toe, toen maakten we plannen, we bruinden ons in de zon en zochten verfrissing in een koele duik.
Grijs en grauw. Wind en regen. Dreigend ook. Wat brengt de toekomst ons nog meer? Schijnt de zon nog achter deze wolken? Gaat hij nog doorbreken, wordt het weer licht? Mogen we ons weer opwarmen op datzelfde zand, wat dan lichter kleurt dan nu? 
Gelukkig is het hier in Zeeland bijna zonneklaar dat de wind de grauwheid van de ochtend wegwaait. De weersverwachting is nogal eens: in de ochtend wolkenvelden en een enkele bui, maar in de middag opklaringen en volop zon.
 
En wat begint als een mijmering, mondt uit in een gebed:
 
"Heer, mag het weer licht worden in ons leven? Mag de zon weer doorbreken?
Laat de wolken die zo samenpakken boven ons leven, verdreven worden door de wind van Uw geest.
Dat we net als met de Zeeuwse weersverwachting, een vaste hoop mogen hebben op betere tijden.
Dat we ons weer mogen opwarmen in Uw liefde.
En gaat U met ons mee, bij tij en ontij, in storm en regen.
Amen."
 
 
 
 
 
Liefs van Henny
 
 
NB: deze blog schrijf ik in de middag... en de zon schijnt volop!
 

1 opmerking:

  1. Wat voer je mij nu mee in je mijmeringen aan de zee...graag gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen