dinsdag 5 juli 2016

He's my son!

Flarden van gesprekken komen binnen. Details van personen uitvergroot. Bewegingen om je heen als een veel te snel afgespeelde film. Vragen van mensen die wel Spaans lijken te spreken. Informatie die door elkaar dwarrelt en als puzzelstukjes in je hoofd blijven hangen. Razendsnel probeer je de puzzel te leggen... 9 van de 10 keer gaat dat mis.

Anders dan anderen.
Dat is hoe jij je voelt.
Meer en meer... nu je wereld groter wordt.

Je leeft het liefst je eigen leven. Op je eigen eiland. Ver weg van de bedreigende buitenwereld. Ver weg van mensen die van alles van je willen en van alles van je vragen.
Je trekt je terug in je eigen kamer. Je kruipt het liefst in je eigen bed met je eigen spelletje. Daar beheers je je eigen leven, je eigen emoties, je eigen gedachtewereld.


En wij, de mensen om je heen? We bewegen mee op de golven van jouw leven.
We doen onze ogen open zodra jij roept en we sluiten ze weer zodra jij zwijgt.
We vechten en we overleven. We huilen en we lachen.
We leven zo veel meer intens nu jij er bent.
Jouw kijk op de wereld, geeft ons perspectief.
Jouw eenvoud en ongecompliceerdheid, doen al onze grote-mensen-vragen vervagen.
Jouw complexe problematiek, zet ons met beide benen op de grond.
Jouw geloof geeft ons vleugels.
Jouw gebrokenheid doet ons verlangen naar volmaaktheid.


Can You hear me?
Am I getting through tonight?
Can You see him?
Can You make him feel all right?
If You can hear me
Let me take his place some how.
See, he's not just anyone, he's my son!

Leven met autisme. 
Vaak onbegrepen als kind, als ouders.
Zo anders, maar zo uniek.
Vaak eenzaam, maar zo hecht.


We zullen er zijn. Altijd.
We zullen begrijpen. Altijd.
We zullen blijven. Altijd.
We zullen struikelen. Altijd.
We zullen opstaan. Altijd.
We zullen huilen en we zullen lachen. Altijd.




Heavenly Father!
Can You hear me?
Can You see him?
Please don't leave him,
He's my son!
He's Your son!

Liefs van Henny



2 opmerkingen: