zaterdag 30 juli 2016

AD(H)D op Facebook

Er moet me even iets van het hart, iets wat ik gewoon niet snap... waarom zetten mensen privéfoto's op Facebook?
Waarom allemaal vrolijke vakantiefoto's? Of ontboezemingen van kinderen ("moet je eens horen wat mijn kind tegen mij zei...")? Of andere privé-aangelegenheden?

Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik denk dat het te maken heeft met een roep om aandacht. 

Like mijn foto's, ik heb het liefst zoveel mogelijk likes!
Geef alsjeblieft massaal commentaar!


Als ik een evenwichtige samenvatting van foto's van onze vakantie aan de Facebook-wereld zou moeten laten zien... zouden ook de chagrijnige momenten van onze gezinsleden gepubliceerd moeten worden. Of de flinke regenbuien waar we doorheen gefietst zijn. Of de slapeloze nachten omdat we nog niet gewend waren aan het bed of aan de geluiden op de camping. Of ...

En dan kom ik vanzelf bij een volgend punt: het is allemaal zo eenzijdig. Dat hele Facebook-gebeuren geeft zo vaak een vertekend beeld van de werkelijkheid. Heel eerlijk gezegd denk ik wel eens als ik de fantastische foto's van anderen bekijk: "Waarom hebben zij het altijd zo leuk en is alles zo geslaagd en is het bij ons zo anders?"
Omdat ik zo'n rotvakantie gehad heb? Nee helemaal niet, maar omdat zij een vertekend beeld van de werkelijkheid geven! Dat kan niet anders, want ik weet in veel gevallen wel beter. Helaas.


Ik heb het AD(H)D op Facebook genoemd.

Attention Deficit Disorder... oftewel: tekort aan aandacht. Soms zelfs hyperactief, want sommigen delen dagelijks foto's of andere privé-aangelegenheden.
(Natuurlijk is dit niet de juiste uitleg van de aandoening AD(H)D, maar ik vind de vergelijking wel sterk. En het blijft ook hangen. Hoop ik.)

Maar, ga je nu tegenwerpen, wat heb ik eraan als ik chagrijnige mensen op Facebook zie? Wat gebeurt er als ik die hoosbui op de foto krijg en die als enige vakantiefoto publiceer? Ook dat geeft een vertekend beeld. De werkelijkheid is vaak genuanceerder. Iedere vakantie (om nog maar even in de vakantiesferen te blijven) heeft mooie en minder mooie momenten. 't Is hier nou eenmaal niet het paradijs op aarde, ook jouw en mijn gebrokenheid gaat mee op reis. Ja toch?

Eigenlijk moet ik in mijn beschouwingen over de vaak eenzijdigheid van Facebook nog dieper afsteken. Waarom doen we en masse mee aan Facebook? Waarom heb jij eigenlijk een Facebookaccount? Waarom voelen we toch die drang om continu onszelf te bewijzen tegenover anderen? Facebook is toch geen sollicitatieprocedure waarbij je moet uitblinken tussen alle andere kandidaten die in het overzicht verschijnen? Die positieve presentatie van onszelf op het social medium is hoogstwaarschijnlijk en hopelijk wel waarheidsgetrouw, maar wat er achter schuilt weet je niet. Dat wordt niet gedeeld.

Het is een illusie dat alles altijd maar goed gaat.

Waarschijnlijk houden we vervelende gebeurtenissen gewoon het liefst voor onszelf. En als we het willen delen is dat met onze familie en onze echte vrienden. En niet met die 300 personen die we hebben toegelaten om ons Feestboek (!) -profiel te checken.


Ik daag je uit om elkaar live op te zoeken. Elkaars verhalen aan te horen, écht te luisteren, ... dus toon niet alleen interesse (en geef een snelle like), maar wees oprecht geïnteresseerd.

Hou je gedachten positief, want je gedachten worden je woorden.
Hou je woorden positief, want je woorden worden je gedrag.
Hou je gedrag positief, want je gedrag worden je gewoontes.
Hou je gewoontes positief, want je gewoontes worden je waarden.
Hou je waarden positief, want je waarden worden je bestemming.”

Mahatma Gandhi


Each new day again I'll choose:
there is no one else for me
none but Jesus!

Elke dag opnieuw zal ik kiezen:
er is niemand anders voor mij
dan Jezus!

Over realistisch leven gesproken!

Liefs van Henny


Geen opmerkingen:

Een reactie posten