dinsdag 28 juni 2016

Vluchten, maar waar naartoe?

We kennen allemaal van die keuzemomenten in het leven. Soms kleine keuzes, soms grote beslissingen. Klein in de zin van: wat zal ik vandaag aantrekken? (hoe klein kan je probleem zijn...), maar ook groot in de zin van: welke levenspartner kies ik, welke opleiding kies is, wel of geen chemokuur, verhuizen of niet, ... en vul maar aan.

Het valt mij op dat sommige mensen gewoontegetrouw kiezen voor de makkelijkste weg. Lastige keuzes kan je heel gemakkelijk uit de weg gaan, door net te doen alsof het er niet is. Eventjes de andere kant opkijken. Wordt het me te heet onder de voeten? Komt het te dicht bij mezelf? Verstoord het mijn rustige en leuke leventje? ... no worry, ik ben even niet thuis!

Wat bereik je met deze houding? Nou eigenlijk best een rustig leven voor jezelf. Je kiest de leuke dingen uit, je sluit lastige dingen of mensen buiten, je leeft in het hier en nu.
En mocht je onverhoopt geconfronteerd worden met lastige keuzes, dan kan je er altijd nog voor kiezen om er zo snel als mogelijk doorheen te gaan en daarna zo snel als mogelijk er niet meer over te praten en over te gaan tot de orde van je (toch vooral leuke!) dag.

Maar dit is het leven niet!

Ik heb al eerder geschreven over de uitspraak "een fijne dag vandaag!"
Hoezo fijn...? Is het leven altijd 'fijn' te noemen?
En gelukkig, ja, er zijn heel fijne momenten. Soms kan je zo'n fijn moment hebben, dan is het eventjes alsof je het paradijs op aarde hebt ervaren!
Het is je van harte gegund, en het houdt je ook op de been.


Ik ben er in de loop van mijn leven steeds meer achter gekomen dat dat paradijs óf een eeuwigheid achter ons óf een eeuwigheid voor ons ligt.
En laat dat nou allebei waar zijn! Enerzijds hebben we het volmaakte, het paradijselijke achter ons liggen, achter ons gelaten (Genesis 3:23 en 24) en anderzijds ligt het in het verschiet, "want wij verwachten een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont" (2 Petrus 3:13).

Maar zover is het nog niet.
En wat is jouw levenshouding tot aan dat moment?


Opwekkingslied 665 raakt mij. Die dag komt. Dat staat vast. En daar kunnen we soms sterk naar verlangen! Maar... wat is onze levenshouding tot aan die dag? Wordt ons leven gekenmerkt door hollen en lollen? Of kenmerkt dit lied ons leven:

Tot aan die dag, wil ik weten wie U bent,
wil ik leven dichtbij U en mij geven in aanbidding.
Tot aan die dag wil ik horen wat U zegt
en Uw woorden tot mij nemen als een kostbaar geschenk!

Ook dit is een vluchten. Maar dan geen vlucht in allerlei leuke dingen en 'goed-gevoel-gevende' activiteiten. Dit een een vlucht in Gods armen. Leven dicht bij Hem. Geen kalm leventje, maar wel een leven met richting: het hemels paradijs!

Ik verlang zo naar de dag dat ik neerkniel aan Uw voeten
en ik U mag herkennen aan Uw stem.
Als we samen hand in hand het hemels paradijs betreden
zal ik eeuwig mogen zijn waar U bent!


Liefs van Henny



Geen opmerkingen:

Een reactie posten