woensdag 8 juni 2016

Verwachten

Ik ben geraakt door een artikel wat ik las over het thema: verwachten.

Verwachten we teveel?

Of het nou om de liefde gaat, een etentje of een weekendje weg: vaak zien we al helemaal voor ons hoe het zal zijn. Of eigenlijk: hoe we vinden dat het zou moeten zijn.

Ken je dat, dat je je ineens diep teleurgesteld kan voelen, terwijl je kort daarvoor nog in een prima stemming was?
Grote kans dat er iets of iemand niet aan jouw verwachtingen voldeed. Dat is dan zo'n teleurstelling, dat je prompt in een zwart gat valt.

Verwachten we teveel van het leven? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Had ik het leven me anders voorgesteld? Had ik überhaupt een voorstelling van een bepaalde periode in mijn leven? Of van bepaalde mensen in mijn leven? In hoeverre is dit allemaal een onbewust proces, ingegeven door opvoeding, cultuur en traditie?

Volgens een filosofiestroming die rond driehonderd jaar voor Christus begon, de Stoa (Stoïcijns), ligt het probleem veel meer in de ongelooflijke hoeveelheid mogelijkheden die we hebben, en die we bijna allemaal wanhopig proberen te benutten. Andreas Urs Sommer, docent filosofie aan de universiteit van Freiburg zegt: "We vinden het moeilijk om ons op één ding te concentreren. Onze verwachtingen waaieren alle kanten op. We willen onszelf ontplooien, maar ook gelukkig zijn in onze relaties en in ons gezin. We willen op professioneel gebied iets bereiken, maar ons ook weer niet verliezen in ons werk. Al die ballen in de lucht houden is helemaal niet zo makkelijk."
Volgens de stoïcijnen moeten mensen hun levensomstandigheden accepteren en het geluk in dingen zoeken die voor hen daadwerkelijk bereikbaar zijn en die ze kunnen beïnvloeden. Daarom zijn rijkdom en macht voor een stoïcijn niet echt belangrijk. Hij laat zich ook niet snel uit balans brengen door ziekte en armoede. De dingen zijn nou eenmaal niet te vermijden, maar hij kan er zelf wel voor zorgen dat ze zijn levenshouding niet verstoren.
In de Griekse filosofie daarentegen was het streven naar geluk cruciaal voor het menszijn. Er bestonden verschillende strategieën om dat geluk te bereiken. Een daarvan is het terugschroeven van je verwachtingen en je er niet gek door laten maken. Daarmee vergroot je de kans om tevreden in het leven te staan.



Tja, en dit alles overdenkend, kom ik tot de overdenking: afwachten of verwachten... ik zou er een boek over kunnen schrijven. (Maar niet met deze titel, want die bestaat al.)
Maar als ik het ga hebben over de inhoud van dat boek: bekering, wedergeboorte en geloof, kunnen we nog wel even doorgaan met het lijstje van verwachtingen. Is het allemaal zoals ik het gedacht had in het geloofsleven? Of is het een dagelijks verwachten, niet wat ik denk dat het zou moeten worden, maar wat God beloofd heeft eeuwen geleden. "Maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden." (Jesaja 40:31, HSV)

Dat belooft nogal wat! Dat ga ik dan maar niet zitten AFwachten, maar dat ga ik VERwachten! Erop rekenen, ermee rekening houden, erin blijven geloven.
Of Psalm 39, waarin David zingt: "En nu, wat verwacht ik, Heere? Mijn hoop, die is op U!"
Enne... dat zong David niet bepaald op een hoogtepunt in zijn leven. Integendeel, dieper kon hij niet zakken, erger kon hij niet klagen, meer zondebesef kon hij niet hebben en eenzamer kon hij zich niet voelen. En nochtans, verwachte hij het van God. Wat verwachte hij? Dat lezen we in de volgende Psalm: "Lang heb ik de HEERE verwacht, en Hij boog Zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep. Hij beurde mij op uit een kuil vol kolkend water, uit modderig slijk." (40:2,3)

Dat lange wachten, verwachten, hopen, wordt dus wel beloond. Dat roept een verlangen in mij op en ik denk aan het lied wat Hillsong zingt:
"Dit is mijn verlangen... Heer, ik geef U mijn hart, ik leef alleen voor U!"


En die dagelijkse verwachtingen dan? Bijstellen en terugschroeven? Of zou het zelfs het beste zijn om gewoon niets meer te verwachten? Maar misschien beleef je wel minder, als je minder verwacht. Of zou de ervaring juist veel intenser zijn als je niet verwacht, omdat je alles met veel meer aandacht beleeft?
Ik hou het er voorlopig maar op om redelijke verwachtingen te hebben. Jezelf afvragen: wat is nou echt mijn aandeel hierin? Hoeveel kan ik aan anderen overlaten, van anderen vergen, en wat kan ik zelf bewerkstelligen? "Daarvoor moet je jezelf behoorlijk goed kennen. En dat vereist moed", las ik ergens. "Omdat alleen moedige mensen anderen en zichzelf durven te confronteren dat sommige dingen nu eenmaal niet mogelijk zijn. Of niet mogelijk gemaakt zouden moeten worden."

En als we die moed gaan verwachten... zal onze kracht vernieuwd worden!


Liefs van Henny


Geen opmerkingen:

Een reactie posten