woensdag 25 mei 2016

Thuiszitten

"Zo'n 15.000 kinderen zitten thuis en gaan niet naar school."
Na even googelen kom je op aantallen waarvan je enorm schrikt! Nee, de kinderombudsman is er niet blij mee... maar wie wel?
Van deze 15.000 kinderen heeft ruim 5.000 vrijstelling van leerplicht. Zij hoeven niet naar school, bijvoorbeeld vanwege een ernstige handicap. En er is ook nog een groep van zo'n 5.000 kinderen die om welke reden dan ook niet naar school gaan. Niet te traceren.
De rest van de thuiszitters staat óf niet ingeschreven, óf wel ingeschreven maar is langer dan een maand niet op school geweest. 

Wat kan een reden zijn om thuis te blijven? Je voelt je niet thuis op school, je wordt gepest, je kan de leerstof niet aan, je begrijpt de cultuur niet, ... , je voelt je niet thuis op deze wereld. Kan dat laatste ook? Ja dat kan. Je kan je zo anders voelen dan de rest, dat je je gewoon niet thuis voelt. Unheimisch noemen onze oosterburen dat. Nergens je thuis, je 'heim'.

Helaas mag ik mezelf inmiddels ervaringsdeskundige noemen. Autisme is een geweldige voedingsbodem voor dat gevoel. Want je bent toch anders? Je denkt anders, je voelt anders, je beleeft anders, je ziet dingen die een ander niet ziet en de dingen die een ander ziet, zie jij niet. En ga zo nog maar even door.
Tegenwoordig hoor je ook veel over 'nieuwetijds kinderen' of 'hooggevoelige' kinderen. Het bestaat: kinderen die hoger denken dan anderen. Ze doen wel mee, maar ze voelen zich zo unheimisch als het maar kan. Ze spelen wel, maar met hun gedachten zijn ze hun leeftijdsgenoten ver vooruit.

In mijn vorige blog heb ik wat gemijmerd over vooroordelen en over genade. Ik kom er toch weer op terug. Eigenlijk kom je er altijd weer uit: van eeuwigheid tot eeuwigheid, genade alleen.

Wat heeft dit te maken met thuiszittende kinderen?
Voor mij: mildheid. Wij weten niet wat er zich achter voordeuren afspeelt. Wij weten niet wat kinderen meemaken, wat scholen meemaken, wat ouders meemaken. Wij weten hooguit een klein onderdeel van het hele verhaal.

En als ik dan mijn thuiszittende kind muziek hoor luisteren en mee neuriën: "And now my soul sings: Your love it knows no end!", dan leg ik ook deze problemen neer bij het kruis. Want is daar niet hét ultieme bewijs geleverd van die nimmer eindigende liefde van de Vader? En zou je niet spontaan heimwee krijgen naar het Vaderhuis?


 
Liefs, Henny

Geen opmerkingen:

Een reactie posten