zaterdag 8 juli 2017

Bidden ... a way of life

Wat bidden niet is. En wat bidden wel is.
Er zijn duizenden boeken geschreven over dit onderwerp.
Kennelijk ben ik niet de enige die zo mijn twijfels en worstelingen heeft. Voor mij een worsteling van jaren en nog heb ik naar mijn idee maar een klein stukje meer inzicht gekregen.
En dan eigenlijk vooral over wat bidden niet is.


Wat bidden niet is
Bidden is niet je verlanglijst bij God neerleggen. Dat heb ik van jongsaf wel zo gedaan. "Heere wilt U dit?" of "Heere wilt U dat?" Je mag toch alles in bidden en smeken bekend maken bij God? (Filippenzen 4)

En zelden kreeg ik waar ik om vroeg.
Ik ervaar dat als knap frustrerend. Ik heb er toch om gevraagd, waarom gebeurt dit of dat dan toch? Ik vroeg heel concreet we om hele goede dingen. En heel concreet kreeg ik niet waar ik om bad. Of werd de situatie van kwaad tot erger. 
Nee, op die manier werkt bidden niet. Het is geen toverformule!
En de uitspraak "je moet God vrijlaten om je het wel of niet te geven" ervaar ik als een dooddoener. Want als God dan zo betrouwbaar is en zo graag het beste met ons voorheeft, waarom reageert Hij dan gewoon niet?
Ik heb op het randje van wel en niet geloven gezweefd.

Wat bidden wel is
Totdat ik ontdekte dat bovenstaande helemaal niks met het ware bidden te maken heeft, maar dat het een nogal kinderlijke manier van vragen is om dingen waarvan jij denkt dat het goed voor je is.
God heeft me laten zien dat bidden hetzelfde is als aanbidden.
Erkennen wie God is.
Erkennen dat Hij almachtig is.
Erkennen dat Hij boven alle dingen staat.
Hem lof toebrengen. Niet om wat Hij doet, maar om wie Hij is.

En ik heb ook ontdekt dat dit bidden 'a way of life' is, een manier van leven.
Bidden is voor mij niet alleen een bepaalde plek waar ik m'n knieën buig, m'n handen vouw, m'n ogen sluit... voor mij is dit hét leven. Gewoon m'n dagelijkse doen en laten.
En natuurlijk, een moment waarop je stil wordt voor God is prima.
Net zo goed als muziek maken of luisteren tot eer van Hem heel goed is.
Als Hij maar aanbeden wordt.
Als Zijn leven maar het jouwe is.
Als jouw voetstappen maar in Zijn voetstappen komen te staan.

Als dat je intentie is, vervagen je vragen, zorgen en dagelijkse rompslomp.
Dan is het Uw hart, Uw plannen, Uw wil voor mij.

In mijn beleving was "Uw wil geschiede" altijd een soort achterdeurtje, als afsluiting van je gebed. "Ik wil dit of dat, maar okay, als U daar anders over denkt ... zal ik me erbij neer moeten leggen."
Maar "Uw wil geschiede" moet verhuizen naar het centrum van je bestaan.
Het wordt je leven, je adem, je bestaan.

Uw wil geschiede wordt jouw 'way of life'!


Hemelse Vader,
ik beloof mezelf om U tot het centrum van mijn leven te maken.
Ik geef mezelf helemaal aan U over.
U bent de liefde van mijn leven
en ik wil Uw aangezicht altijd zoeken.
El Shaddai, God Almachtig,
ik kan altijd op U rekenen,
want Uw liefde zal nooit falen.
U bent de Gids die mijn levenspad leidt
en ik weet dat U een groot plan en doel hebt met mijn leven.

Heere, wilt U...?
Ik ben gestopt met het zinnetje "Heere wilt U ...?" te gebruiken.
Wel vertel ik al mijn zorgen en vragen aan Hem (Filippenzen 4), maar meer zoals je het aan een goede vriend vertelt. Daar verwacht je ook geen directe oplossingen en pasklare antwoorden van, toch?
Zo ook niet van God.
Ik geloof dat Hij mij hoort en dat Hij innerlijke wijsheid, kracht en inzicht geeft in de dingen die ik dagelijks moet doen.
En dan is het aan mij om oplossingen voor problemen te bedenken en kleine en grote beslissingen te nemen.

En als Zijn leven het jouwe wordt,
weet je vanuit je innerlijk wat je te doen staat.
Want ... in dat innerlijk leeft God zelf!




Your life in mine
Your thoughts
Your ways
Your mystery
Too deep for words
My spirit burns to worship You

Your heart
Your plans
Your will for me
There's nothing else my soul desires than more of You

Take my heart
Take my soul
Take my mind and I will
Give my thoughts
Give my all
Give my life to follow You
Take my hands
Take my breath
Take my dreams and I will
Lift my eyes
Lift my faith
Lift my voice and worship You

My God
My closest friend
I need Your love more than my lungs need oxygen



Liefs van Henny

vrijdag 30 juni 2017

Afscheid nemen

Partir, c'est mourir un peu
Afscheid nemen is een beetje sterven

Ooit haalde ik deze Franse uitspraak aan in de toespraak die ik hield bij het afscheid van een collega die na een heel aantal dienstjaren vertrok bij de organisatie waar ik destijds personeelsfunctionaris was. Wat voor mij toen al (zo'n 18 jaar geleden) werkelijkheid was in mijn leven, gaf heel wat hilariteit onder mijn toenmalige collega's. Dat was toch wel al te rigoureus gezegd ... afscheid nemen is een beetje sterven?

Maar nee, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik overtuigd raak van de waarheid van deze woorden. Diep in je hart voel je dat er een stukje van je sterft. Misschien is het een stukje geschiedenis, een poosje samen oplopen in dit leven. Hoe dan ook, je moet afscheid nemen van dat wat was en wat wellicht nooit meer terugkomt. In ieder geval niet in die hoedanigheid.


Het leven kent zijn seizoenen. En na ieder seizoen neem je afscheid van dat wat was.
Ik zie dat nu bij onze jongste zoon. Maandag neemt hij afscheid van de basisschool. Afscheid van dat wat was en wat nooit meer terug zal keren.
En ik geef hem de ruimte om een beetje te sterven, te rouwen. Het was een goede tijd. Wij hebben hem daar met een gerust hart mogen loslaten.
En dat is na maandag voltooid verleden tijd. 

Je kunt in het leven afscheid nemen van mensen of van materiële zaken, omdat je er zelf voor gekozen hebt. Je kiest voor een andere baan of je kiest voor een ander huis. Zelfs dan kan er een periode van een soort rouw zijn. Loslaten van wat ooit goed was. Of misschien minder goed was, maar toch, die mensen of die materiële zaken maakten deel uit van je leven.

Maar je kunt in het leven ook afscheid moeten nemen van mensen of van materiële zaken, terwijl je zelf niet gekozen hebt om het los te gaan laten. Je zou er zelfs nooit voor kiezen! En toch.
Zo denk ik aan die vrouw van wie haar huis getroffen werd door bliksem. Letterlijk in één klap moest ze haar aardse bezittingen loslaten.
Ook denk ik aan die vrouw van midden 50 die maandag haar echtgenoot naar zijn laatste aardse rustplaats moet gaan brengen. Samen met haar kinderen en jonge kleinkinderen. Nee, ze zou er zelf nooit voor gekozen hebben, maar loslaten is voor haar werkelijkheid geworden.

Ik kijk als de avondschemering daalt
Als licht van zon niet lang meer straalt
Zie 't oog aan 's hemels zonnekust
Een ster van wonderbare rust

Kom zie aanschouw die gouden kust
de ster in 't land van 's hemels
Het oog ziet daar geen leed of kruis
O kom naar 't hemels Vaderhuis

Is afscheid nemen minder moeilijk als je je geliefde veilig weet aan de overkant, aan die gouden kust?
Ik zwijg. Ik weet het niet uit ervaring.
Wel denk ik dat je in je rouw, een diepe troost mag ervaren, omdat je weet dat je geliefde nu volmaakt gelukkig is.
En ook geloof ik dat je op die manier tijdelijk afscheid neemt van elkaar. Dat je elkaar later weer in 'niemandsland' mag tegenkomen.
En hoe dat 'niemandsland' er uit zal zien, dat mag je dan weer loslaten.
Ik geloof trouwens dat dat 'niemandsland' 'Vaderhuis' heet.
Dat is pas Thuiskomen!


Ik zag jou gaan in de verte
....
Jij ging naar de overkant
jij ging naar het niemandsland
de Veerman heeft jouw hart gewonnen
en ik, ik ben de dans ontsprongen.

Stef Bos

Zullen we vandaag beginnen met een beetje meer loslaten? Met een beetje afscheid nemen?
Zullen we vanaf vandaag stoppen met net te doen alsof ons geluk en al onze houvast ligt in de mensen om ons heen? Of zelfs in materiële zaken?

Misschien, heel misschien doet het sterven bij het afscheid nemen dan een stukje minder pijn.
En kan het zo zijn dat hoe meer je nu al afscheid neemt, je verlangen naar het Vaderhuis ruimte krijgt om te groeien?


Liefs van Henny




dinsdag 16 mei 2017

Ik droomde eens...

Ik las de onderstaande woorden en het leek alsof ik in een spiegel keek. Zo helemaal precies mijn dromen, mijn woorden, mijn verlangen. En dat verlangen brengt vaak zo'n worsteling met zich mee: je weet wat je droomt, maar de werkelijkheid is zo het tegenovergestelde.
Het lijkt erop alsof dat grote verlangen, die immense droom, zich niet wil laten vangen. Niet in woorden althans.

En dan ineens staat het voor je. Zwart op wit op papier, of liever: op mijn scherm. Iemand anders droomde ook. En heeft woorden gevonden om dat diepe verlangen door te geven aan anderen. En dat doe ik ook graag.

Ik zit in een writers-block-periode. Te weinig inspiratie om te schrijven, omdat zoveel andere dingen me bezig houden.
En dan ineens staan de woorden op papier. Geschreven door anderen. Voor mij onbekenden, maar een broer en zus in Christus. Dat moge duidelijk zijn.*

                                 
"Mijn droom voor de kerk

Ik verlang naar iets nieuws. Iets fris. Iets simpels. Iets wat tot in het diepst van mijn botten tintelt van kracht en vreugde.

Het christendom is besmet met een soort infectie die het krachteloos en onaantrekkelijk maakt. Die ziekte maakt dat mensen een systeem volgen in plaats van een dynamische, krachtige, vreugdevolle God die leven en vernieuwing brengt.
Deze infectie creëert een religieus systeem waarin het gaat om regels, politiek en 'geestelijke' posities. Deze infectie creëert oneerlijke vergelijkingen en vrome veroordelingen. Het verandert soms tijdelijk het uiterlijk gedrag, maar het verandert de harten niet.
Die ziekte maakt prachtige levendige mensen grijs, kleurloos en rooft hun identiteit. Er moet van alles en het moet allemaal op een voorgeschreven manier. Een systeem van (ongeschreven) regels, waar we niet aan kunnen voldoen. Verwachtingen, regels, wet, probeer harder, doe je best. Maar falen is niet toegestaan en als je faalt wordt je beloond met schaamte, schuld en angst.

Maar het evangelie van Jezus is goed nieuws. Het is een boodschap die spettert en straalt van leven en verwachting. Vreugdevol, krachtig, levensveranderend, kleurrijk, uitdagend en revolutionair.
We leven in een nieuwe tijd, een nieuw verbond. Een verbond waarin de Vader Zijn liefde op jouw hart wil schrijven. Een verbond waarin geen regels zijn die jou houvast geven, maar waarin God een fundament aanbiedt van onvoorwaardelijke liefde. Deze liefde vraagt slechts om jouw overgave om eruit te kunnen putten en ernaar te leven.

God houdt niet op tot me te spreken over deze dingen en ik weet dat Hij wil dat er vernieuwing komt. Niet slechts een organisatorische vernieuwing van uiterlijkheden, maar een vernieuwing van het hart. Een besnijdenis van het hart.
Ik weet niet hoe het eruit gaat zien. Maar het zal lijken op een gezin, het zal lijken op een leger. Het zal krachtig zijn in kwetsbaarheid. Het zal kracht hebben, hongerig zijn, leven brengen. Het zal een beweging zijn, in beweging zijn en overal beweging brengen.

Ik verlang naar iets nieuws. Een omgeving waarin ik mag falen, struikelen, strijden, hopen, huilen en waarin ik missers mag maken. Ik heb een cultuur nodig van liefde, eerlijkheid en genade die mij laat excelleren omdat ik mag proberen, mag leren en mijn vragen mag stellen en Waarheid zal vinden.


Ik verlang naar iets nieuws. Een omgeving die transparant is en eerlijk. Een omgeving die radicaal is maar veilig. Een omgeving waarin liefde de bedding vormt voor eenheid, kracht en bewogenheid. Ik verlang naar die eenheid die een bedding is voor Gods zegen.

Ik verlang naar het openbaar worden van de zonen van God. Ik verlang naar een geheiligde bruid. Onbesmet en stralend van liefde. Ik verlang naar zonen en dochters die profeteren, jongelingen die gezichten zien en ouderen die hun dromen dromen.

Ik verlang naar een cultuur van aanbidding. Waarin het niet gaat om mensen maar om God. Waarin Gods heerlijkheid ruimte krijgt om in ons te wonen. Waarin onze gerichtheid niet op onszelf is maar op Zijn aanwezigheid. Simpel, krachtig, kostbaar en heilig.

Ik verlang naar Jezus. Dat zijn kracht zichtbaar zal worden in ons, zijn bruid. Dat de wereld Hem zal leren kennen omdat ze Hem zien in ons. Dat er in de wereld weer honger komt naar het Kruis, naar Jezus, naar verzoening, verlossing, redding omdat ze Jezus zien in ons, door ons.

Ik verlang naar de Heilige Geest. Dat Hij krachtig zichtbaar zal worden. Dat Hij de ruimte gaat krijgen die Hij al eeuwenlang verdiend. Zo dat Hij zichtbaar kan maken dat de wereld Jezus nodig heeft. Dat hij kan overtuigen van zonde

Ik verlang naar de Vader. De eeuwige, onveranderlijke bron van Leven. Bron van Identiteit, Bron van Waarde, bron van Eer, bron van Vreugde, bron van Genade, bron van Kracht, bron van Bewogenheid, bron van Schoonheid, Creativiteit, Betrokkenheid. Bron van Bevestiging, bron van Herstel, bron van Vernieuwing. Bron van Bestemming, Bemoediging, Behoud. Bron van Eeuwige Liefde...

Ik verlang naar vreugde. Intense vreugde. Vreugde van de hemel rechtstreeks in mijn hart. Vreugde die mijn kracht is. Simpele pure onbegrensde vreugde. De vreugde van de eerste liefde. Vreugde die een glimlach brengt op mijn gezicht, dag en nacht.

Ik verlang naar echtheid, eerlijkheid. Een kerk die zegt wat God zegt en doe wat God doet. Een kerk die scherp is. Die niet bang is om de waarheid te brengen. Te zeggen wat er in Gods hart is. Een kerk die compromisloos is in de liefde. Duidelijk in de Waarheid en overvloedig is in genade.

Ik verlang naar vernieuwing. Verfrissing. Iets wat het stof afschudt van onze levens, van onze gezinnen, van onze kerken. Het stof afschudt zodat de glans van Gods Heerlijkheid weer zichtbaar wordt.


Ik verlang naar de kracht die van water wijn maakt. Die van vissers apostelen maakt. Die oplichters verandert in vrijgevige discipelen en van hoeren, aanbidders maakt. Die stormen doet zwijgen, lammen doet lopen, blinden doet zien. Die nederig was als een lam, zich overgaf aan de wil van de vader. Die de minste wilde zijn, bereid was mijn voeten te wassen. Die krachtig was als een leeuw, brulde tegen religie en religieuze vormen en de tempel leeg sloeg met een paar touwtjes omdat het verandert was in een bedrijf.

Ik verlang naar regen. Vroege regen, late regen. Hoosbuien, wolkbreuken, een rivier die mij meesleurt in het avontuur van Gods kracht en aanwezigheid. Ik verlang naar stromen van levend water die uit mij vloeien.

Ik verlang naar vuur, warm, krachtig, reinigend en louterend. Een vuur wat blijft branden, wat anderen aansteekt, wat anderen verwarmt.

Ik verlang naar een heilig vuur, wat alles wegbrandt wat mij hindert, alles verteert wat God in de weg staat.

Ik verlang naar wind. Een storm die al het dode hout van mijn leven rukt, al het stof van me afblaast. Ik verlang naar die zachte bries waarin God zich aan me openbaart.

Ik verlang naar stromende olie. Die wonden geneest. Heling en vertroosting. Pijn verzacht en verdwijnt. Verdriet wordt een lied, je puinhopen worden een boodschap, je fouten een baken van genade.

Ik verlang naar Zijn aanwezigheid, Zijn glorie, Zijn heerlijkheid, Zijn grootsheid. Ik verlang ernaar Zijn aangezicht te zien, te kijken in Zijn ogen, Zijn woorden te horen en te spreken.

Ik verlang naar iets nieuws, iets fris, iets simpels, iets echts. Iets wat tot in het diepst van mijn botten tintelt van kracht en vreugde. Iets zonder al die onzin. Iets zonder al die poespas.

Hier ben ik Heer. Ik verlang naar wat U kan geven. Ik verlang naar een vervulling van het verlangen wat U zelf in mij hebt uitgestort. Ik verlang naar herleving, vernieuwing. Ik verlang naar Uw tastbare aanwezigheid. Neem mij, vul mij, vorm mij. Raak mij aan Heer, hier ben ik.

Ik verlang naar U."


Liefs van Henny


* Overgenomen van het Christelijk Informatie Platform (CIP)
Geschreven door Albert en Michelle van der Heide.

woensdag 29 maart 2017

"Ik val niet uit Zijn hand"

"Ik loof de HEERE, Die mij raad heeft gegeven.
Ik stel mij de HEERE voortdurend voor ogen;
omdat Hij aan mijn rechterhand is, wankel ik niet."


Dat zijn nogal woorden. Dat is nogal een belevenis, samen met God. En eerlijk gezegd: dat is voor mij om jaloers op te worden.
Ik geef toe, ik wankel wél.
Ik stel mij de HEERE niet voortdurend voor ogen.
Ik loof Hem eigenlijk helemaal niet zoveel op dit moment.

Wat ik wel voortdurend doe?
Zien op de omstandigheden van het leven.
Voortdurend wankelen.
Stapje voor stapje, in grote angst voor de toekomst.

"U maakt mij het pad ten leven bekend."

O ja? Weet ik waarvoor ik leef, welke beslissingen ik moet nemen, wat het uiteindelijk allemaal zal opleveren?


En toch. Ik blijf erin geloven dat Hij aan mijn rechterhand is.
Ik blijf geloven dat Hij raad geeft.
Ik blijf geloven ... dat ik niet uit Zijn hand val, dat wij niet uit Zijn handen vallen, dat onze kinderen niet uit Zijn handen vallen!

Hoe de weg in dit leven ook gaat: een prachtig erfelijk bezit hebben wij gekregen!
Hoe kan Hij beter ons pad in dit leven bekend maken en ons een eeuwig vooruitzicht geven, dan door deze woorden?
En al begrijpt onze ziel U niet, nochtans blijven we geloven.


Mijn God, ik kom naar u. Dan ben ik veilig;
ik heb het u gezegd, en blijf het zeggen:
ik heb u nodig, Heer. De rest is overbodig.

De mensen hebben andere idolen
en wringen zich voor hen in honderd bochten,
maar dat zal ik nooit doen. En zelfs hun naam niet noemen.

Mijn God, u vult mijn bord. U vult mijn beker:
u hebt iets moois bedacht, en straks is het van mij.
U houdt mijn hele leven in uw handen
en ik kom goed terecht, want dat hebt u gezegd.

De hele nacht lig ik aan God te denken;
Ik voel dat hij er is. Zijn wijsheid geeft me rust.
Dan word ik blij, en zeker van mijn redding:
ik leef, ik leef naast God. Ik val niet uit zijn hand.

Want u zult mij niet zomaar laten sterven;
ik hoef niet naar het graf. Want u laat mij niet los.
U wilt mij leren waar ik het moet zoeken:
heel dicht bij u, mijn God, zal ik gelukkig zijn.

Psalm 16 - Psalmen voor nu - Opw. 727


Liefs van Henny

zaterdag 11 maart 2017

Verhalen van erger lijden

"Ik snap dat het moeilijk voor je is, maar heb je al gehoord in welke problemen die en die zitten?"
of "Het lijden in deze wereld ... wij mogen nog van geluk spreken (en van ongeluk liever zwijgen!)," ... en dan volgen de meest erge voorbeelden van lijden elders in de wereld.
of "Zo autistisch ziet hij er toch ook niet uit ... die en die is pas écht autistisch!"


Of zo las ik onlangs van "een zeer buitengewoon ernstige meervoudig gehandicapte hoogbegaafde illegale vluchtelinge, met gender issues en dissocatieve identiteitsstoornis, die stilaan doof en blind is geworden, waarvan men vermoedt dat ze een ver uitgezaaide vorm van kanker heeft. De vrouw heeft een multipathologische moeder, een extreem religieuze drugsverslaafde vader die naar Noord-Korea is gevlucht, een schizofrene nonkel pater met aids en lesbische tante non."

Nee, dat is pas erg!

Mensen blijken soms ontzettend creatief in het vertellen van zulke verhalen. Maar het is op z'n minst een niet serieus nemen van jouw probleem, hoe goed bedoeld het soms ook lijkt. Het is een zich niet kunnen inleven in jouw situatie.
Waar heeft het mee te maken dat jouw probleem altijd afgewogen moet worden aan andermans zorgen?
Is jouw probleem misschien zo'n ver-van-hun-bed-probleem, dat inleven welhaast onmogelijk is?
Of zitten mensen zo in de ratrace van hun eigen bestaan, dat er geen ruimte is om ook maar even echt te luisteren?
Of neem jij het leven gewoon te zwaar ... lang leve de lol ...!?

Nee, troosten doet dit alles geenszins.


Er is één verhaal van erger lijden wat wel verteld mag worden.
Niet als dooddoener, 
niet als cliché,
niet als 'een verhaal in overtreffende trap',
niet om een ander het zwijgen op te leggen.
Maar alleen omdat dat het aller, allerergste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid,
omdat het verteld móét worden,
omdat alleen dat verhaal jouw lijden kan verzachten,
omdat het ten diepste onze enige troost in dit leven is: 

"Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?"

Waarom dat verhaal zo troostvol is?

"Omdat ik anders de eeuwige dood had moeten sterven."

Omdat alleen dit verhaal het aller, allermooiste verhaal is uit de geschiedenis van de mensheid.
Daarom mag het verteld worden.

Is dit verhaal al tot jou doorgedrongen?

When I see that cross I see freedom

When I see that grave I'll see Jesus

And from death to life
I will sing Your praise
In the wonder of Your grace!


Liefs van Henny

donderdag 2 maart 2017

In de wachtkamer van het leven

"Neemt u maar even plaats in de wachtkamer, de dokter komt u zo halen."

Daar zit ik dan. Rest me niks anders dan wachten tot ik geroepen word.
Ik kijk om me heen en zie allerlei soorten mensen. Een oudere man (wat zou hij hebben?), een jonge moeder met een baby (ze heeft duidelijk slaaptekort).
Verderop zit een echtpaar, elkaars hand vasthoudend (zou het zo spannend zijn?).
Verder nog een tiener met i-pod, een bejaarde vrouw met een rollator, een moeder en dochter. Die laatste twee lijken geen last van spanning te hebben. Ze hebben lol om een filmpje op hun mobiel.


Verwachtingsvol leven
Wachten op de dingen die komen gaan. Herken je het? Voel je de spanning? Wacht je op iets onzekers, iets wat je liever niet wil horen?
Of zit je er ontspannen bij en verwacht je blijde dingen? Bijvoorbeeld het eerste harttoontje van je kind of een bespreking van een goede uitslag.
Een willekeurige wachtkamer. Je kan er zo verschillend zitten.

Vol spanning wachten
of vol verwachting uitzien.

En dat is wat mij bezighoudt en wat ik wil delen. Want in het leven kan je ook van die periodes hebben die lijken alsof je in de wachtkamer zit.
Dat kan spannend zijn. Het kan je letterlijk uit je slaap houden.
Maar het kan ook verwachtingsvol zijn. Je kijkt uit naar een nieuwe periode in je leven of verlangt naar het moment waarop je de knoop kan doorhakken. Belangrijke beslissingen die impact zullen hebben op jouw leven en op het leven van diegenen die je lief zijn.

Maar tot die tijd... wacht je. Tot God spreekt... wacht je. Tot Hij het licht op groen zet... wacht je. En ik hoop dat je niet lijdelijk wacht, niet cynisch wordt omdat het nou al zo lang duurt. Nee, ik hoop dat je vérwacht. Verlangend uitziet. Hunkert naar het moment van doorbraak.

Maar wat kan wachten lang duren.
Wat kan lijden ook lang duren.
Wat kan de nacht donker zijn.
Wat kan de hemel van koper zijn.
Wat kan je je eenzaam voelen in je wachten.

De hemel wacht
Ik hou zo van Psalm 130: "Uit de diepten heb ik u, Ene, geroepen. Heer-over-mij, hoor naar mijn stem" (Naardense Bijbel).

Ik blijf de HEER verwachten
mijn ziel wacht ongestoord:
ik hoop in al mijn klachten
op Zijn onfeilbaar woord.
Mijn ziel vol angst en zorgen
wacht sterker op de HEER,
dan wachters op de morgen,
de morgen; ach, wanneer?

En uiteindelijk wordt al jouw wachten beloond. Want ook al lijd je lang en ook al komt het moment van doorbraak niet, je weet: dit is niet mijn thuis, want de hemel wacht.


Johannes de Heer heeft een prachtig lied geschreven. Wat een uitzicht, wat een verwachting had die man, en wat heeft hij dat mooi vertolkt.

Vol verwachting blijf ik uitzien, tot die dag eens dagen zal.
Dat de Heiland op de wolken, weerkomt met bazuingeschal.
Welk een vreugde zal het wezen. Als mijn oog Hem schouwen mag,
en mijn oor Zijn stem zal horen, op die grote, blije dag!

Refrein
Welk een uitzicht, Bruidsgemeente! Eeuwig Hem ten eigendom.
Maranatha blijv' ons wachtwoord, amen, ja Heer Jezus, kom!

Al de teek'nen onzer dagen zeggen mij: de komst genaakt
van de Bruigom, die Zijn liefste tot Zich roept en haar volmaakt.
O, hoe blijde zal ik wezen, op te trekken met die stoet,
juichend, met ontelb're zaal'gen onze Bruigom tegemoet!

O, soms voel 'k een sterk verlangen, heimwee in mijn hart ontstaan;
'k vraag mij af dan, dierb're Heiland zijt Gij reeds op weg gegaan?
Neen, het zal niet lang meer duren: Hij verlangt nog meer dan wij.
Maranatha! Blijve 't wachtwoord voor een elk, maar ook voor mij.


(JdH 769, op de melodie van een Russisch volkslied, maar dat nemen we maar op de koop toe 😊)

Maranatha
Is jouw wachtwoord ook 'Maranatha'?
Leef jij ook met verlangen en met die hoop in je hart dat het niet lang meer duurt?
Heb jij ook heimwee om Jezus van aangezicht tot aangezicht te zien?


De dood is niet het einde,
ik weet dat de hemel wacht.
En ondanks dat de weg lang lijkt,
wandel ik nooit alleen.

En terwijl ik wacht,
wacht ik niet,
want ik weet dat de hemel in mij leeft.

En ook al duurt het lijden lang,
dit is niet mijn thuis,
ik weet dat de hemel wacht.
Ondanks dat de nacht donker is,
is de hemel het eigendom van mijn hart.

Ik weet dat U van mij houdt.
Ik weet dat U mij gevonden heeft.
Ik weet dat U mij gered heeft.
En Uw genade zal nooit tegenvallen.

Dus zal ik nu zingen zoals ik daar zal zingen!
En daar zal ik zien van aangezicht tot aangezicht!


Liefs van Henny

zondag 19 februari 2017

Als God spreekt

Ik twijfelde welke titel ik boven deze blog zou zetten: 'Als God zwijgt' of 'Als God spreekt'. Ja, zal je denken, dat is nogal een verschil. Maar laat ik je uitleggen waarom dat verschil minder groot is dan dat je in eerste instantie zou denken.

Gods kan spreken
En dan bedoel ik niet dat we menen door het lezen van de Bijbel Zijn stem te herkennen. Maar ik bedoel dat er mensen zijn die kunnen getuigen dat zij Gods stem hebben gehoord. Letterlijk. Met hun oren. Duidelijk, onmiskenbaar, niet hun eigen woorden, niet van iemand die toevallig voorbij liep, maar Gods stem.
Heerlijk lijkt me dat. Dat je er zo zeker weten van overtuigd bent: dit was God zelf!
Gelukkig gebeurt dat heden ten dage nog. Bij gewone mensen, zoals jij en ik.

En dan is er ook nog een spreken van God in je hart. Geen letterlijke stem, maar een diepe overtuiging: deze woorden zijn niet van mezelf, maar van God.
God kan ook door andere mensen spreken. Dan is het niet toevallig dat juist dát tegen je gezegd wordt, precies datgene wat je nodig had, precies op het juiste moment. Ook dat is een manier waarop God Zijn wil duidelijk kan maken.


Groeien door snoeien
"Ons hele leven is een groeiproces." Een uitspraak die ik deze week hoorde en die is blijven hangen. Dus alles wat je meemaakt is onderdeel van dat groeiproces. Dat proces om God beter te leren kennen. Dat proces om meer en meer op Jezus te gaan lijken.
En God weet beter dan wie dan ook wat wij nodig hebben in dat proces. Heeft Hij niet een beeld voor ogen gehad toen Hij jou en mij schiep? En beantwoorden we aan dat beeld?
Boeiend om tot je door te laten dringen dat je dus kennelijk als een vat in de handen van de pottenbakker bent. Of een beeldhouwwerk wat nog in de maak is. Of een boom die telkens gesnoeid moet worden, zodat hij vruchtbaarder en sterker wordt.

Sta jij er regelmatig bij stil dat ook jouw leven in het teken staat van groeien? Bekijk jij de gebeurtenissen in jouw leven op die manier?
Ik moet daar toch steeds weer aan herinnerd worden. Onlangs las ik de uitspraak:

"Ik ben blij dat ik tegenslag in mijn leven ervaar,
want kennelijk is God geïnteresseerd in mij.
Hij wil mij gebruiken in Zijn Koninkrijk,
maar daarvoor moet ik meer op Jezus gaan lijken."

God kan spreken door te zwijgen
Soms breken de dingen mij bij de handen af. Dan denk ik op Gods weg te wandelen en dan gaat het allemaal weer zo anders. En je dan maar weer te laten kneden, te laten snoeien om zo te geloven in groeien.
Telkens kom ik dan weer op een kruispunt: ga ik hierin Gods stem verstaan of hang ik m'n hele geloven aan de wilgen? Herken je dat? Niets is dan meer vanzelfsprekend. Even word ik totaal op mezelf teruggeworpen. Totdat... God spreekt. Nee, bij mij tot nu toe niet via m'n oren. Maar wel door een sterk verlangen tot overgave, tot vertrouwen, tot willen volgen 'koste wat het kost'. En op zulke momenten ervaar ik dat "... het God is, Die in u werkt zowel het willen als het werken, naar Zijn welbehagen." (Filipensen 2:13)

Soms zegt God "ja", "nee" of "nog niet". Maar soms... soms, als we geen antwoord kunnen vinden, antwoordt Hij eenvoudig "vertrouw Mij!"
En ja, soms... soms is dat een verstandelijke keus. M'n hart wil de andere kant op, maar met mijn verstand zeg ik: "Ja, ik weet: U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan."


"Ja, God is goed voor Israël, voor wie zuiver zijn van hart.
Toch had ik bijna een misstap begaan,
bijna waren mijn voeten uitgegleden,
want ik keek met afgunst naar de dwazen,
benijdde het geluk van wie kwaad doen,
aardse kwellingen kennen zijn niet,
het lijden van anderen gaat aan hen voorbij.

Dus bleef ik nadenken,
ik wilde weten waarom - het was een vraag die mij kwelde.
Zolang ik verbitterd was,
gekwetst van binnen,
dom en dwaas,
was ik als een redeloos dier.

Maar nu weet ik mij altijd bij U,
U houdt mij aan de hand en leidt mij volgens Uw plan.
Al bezwijkt mijn hart en vergaat mijn lichaam,
de Rots van mijn bestaan,
al wat ik heb,
is God, nu en altijd."

Psalm 73 (NBV)


Liefs van Henny