zaterdag 6 juli 2019

Leef jij vanuit vertrouwen?


Dit is mijn laatste blog op deze website. Er is een tijd van komen en van gaan, evenals het hele leven een reis, een groeiproces is. Je rolt van de ene fase in de andere, je laat lessen achter je en je krijgt nieuwe levenslessen voorgeschoteld.

Iedere keuze die je maakt bepaalt de richting van je leven.


Ik vind het zo’n mooi inzicht dat iedereen in het leven lessen te leren heeft. Dat te weten geeft me enorm veel rust en vertrouwen. Niets is voor niets en ik mag groeien en wijzer worden. Dat word je althans als je je lessen leert, als je de stof onder de knie krijgt. Als je die negeert en op de oude voet doorgaat, komt de les geheid een ander moment in je leven terug, net zo lang totdat je hem beheerst.
Zo zie ik in mijn eigen leven een rode draad van ‘loslaten’ en een van ‘persoonlijk leiderschap’. Het heeft me wat gekost, maar nog meer opgeleverd. Ik heb veel losgelaten, laten gaan, andere keuzes gemaakt dan de gangbare en meest voor de hand liggende en regelmatig tegen de stroom ingezwommen. Het heeft me veel vrijheid, volwassenheid en kracht opgeleverd. Het meezwemmen met de grote stroom heeft mij (achteraf gezien) altijd veel energie gekost. Dat schijnbare makkelijke meezwemmen mogen loslaten en m’n eigen route gaan volgen, levert me enkel energie op.

Ondertussen werk ik hard aan een nieuwe website, waarop ik nog meer ga focussen op persoonlijk leiderschap, leven vanuit je hart en de kracht van je gedachten. Onderaan deze blog vind je een mogelijkheid om je in te schrijven voor de inspiratiemails die ik regelmatig vanuit www.bezield-leven.nl ga versturen.

In deze blog nog enkele gedachten over leven vanuit vertrouwen. Dat impliceert dat er ook een leven vanuit wantrouwen bestaat, oftewel leven vanuit angst. Laten we stellen dat er twee manieren zijn om in het leven te staan: 

óf je leeft vanuit liefde
óf je leeft vanuit angst

Dualistisch
Wij leven in een wereld vol dualiteit, maar ten diepste zijn we dat zelf niet. Als mens zijn we één met de natuur, met alles om ons heen, met de energie in de lucht. Ons op angst geprogrammeerde brein creëert tegenstellingen: iets is goed of fout, het is zwart of wit, de ander is aardig of onaardig, je werk is leuk of niet leuk, het is koud of warm, je volbrengt de wet of niet, je voldoet aan de verwachtingen of niet, en ga zo nog maar even door.

Door dit dualistische denken zijn wij van jongs af aan geneigd om alles en iedereen in vakjes in te delen. We menen het dan onder controle te hebben, dan is het voor ons duidelijk, kunnen we er een label aanhangen en gaan we weer over tot de orde van de dag. (lees: naar het volgende onderwerp waar we een oordeel over moeten vellen)

Waarom is de mensheid zo kneiterdruk met labels,
systemen, be- en veroordelingen, hokjes en vakjes?
Dat komt omdat het leven van de meesten van ons op angst gebaseerd is.

Ik hoorde afgelopen week in het nieuws dat de psychiatrie overloopt van mensen met angststoornissen. De hele ondertoon van onze samenleving is angst. We zijn bang, maken elkaar bang en houden elkaar in de houdgreep. Verlammende angst neemt bezit van onze samenleving. En daarom proberen we het leven, onszelf en elkaar vast te houden door systemen en muren te bouwen. Zo houden we controle, menen we.

Heeft de kerk een antwoord?
Je zou verwachten dat de kerk hét antwoord heeft, of op z’n minst een weerwoord. Ik ken het kerkelijke denken nu bijna een halve eeuw, maar de eerste christen die volledig vrij van angst leeft moet ik nog tegenkomen. Alle hippe liedjes, oude psalmen of Bijbelteksten ten spijt. De intentie is er wel, maar de uitleving en beleving ervan ontbreekt mijns inziens volledig. Er wordt kinderen van jongs af geleerd “Je hoeft niet bang te zijn…”, maar zodra het lied uit is gaat men over tot de orde van de dag en is men doodsbang voor ziektes, oorlogen, aanslagen, ongelukken, ouderdom, armoede, enzovoorts.

Als we ons niet bewustworden, 
draven we met z’n allen maar achter elkaar aan, 
hollen we maar door, … 
wie durft er nog stil te worden en naar binnen te keren? 

Onvoorwaardelijke liefde
Er is ook een andere manier van in het leven staan, namelijk vanuit onvoorwaardelijke liefde. Liefde die geen voorwaarden schept. Liefde die geen tegenprestaties van de ander verwacht. Liefde die simpel weg is. Omdat de ander goed is zoals hij is. Omdat je zelf ten diepste goed genoeg bent zoals je bent.

Kijk naar een peuter of kleuter. Door geen enkele belemmering tegengehouden, loopt hij over van spontaniteit. Totdat hij een jaar of vijf is. Vanaf het moment dat een kind zich bewust wordt van de systemen, bijvoorbeeld van school of kerk, doet het dualistische denken zijn entree. En in een rap tempo neemt de spontaniteit af en begint de misère. Welkom in een angstige wereld.

Wat is het verschil met zo’n jong kind en een volwassene? Het kind leeft van nature uit zijn of haar eigen kracht, staat midden in zijn energieveld, kan niet anders dan puur zichzelf zijn. Maar zodra hij het dualistische denken toelaat, verschuift hij zich. Vanuit het centrum van zijn kracht, zo zachtjesaan naar de rand. En eenmaal aangekomen bij de rand óf er zelfs al overheen, kan hij niet anders dan het leven leven wat anderen voor hem bedacht hebben. De systemen, de school, je ouders, je sociale omgeving, … wie ben jezelf nog? Je hebt geen idee meer. Je hebt alleen heel goed geleerd om te overleven. En dat is dan ook wat massa’s mensen doen. In de ratrace van het bestaan weten ze aardig te overleven. En daar zijn christenen helaas geen uitzondering op. Levend met de wetenschap (het dogma) dat ze van zichzelf niets waard zijn, moet alles, maar dan ook alles van buiten henzelf komen: zelfwaardering (afhankelijk van anderen), je prestaties (dank God er maar voor), je verdiensten (je hebt immers zelf niets verdiend) en je talenten (ook gekregen) … wie ben je zelf?
Dit is wat de psychologie noemt ‘uit je kracht’ staan. Uit ervaring weet ik wat het is om ‘uit je kracht’ te leven. Onder andere hollend achter allerhande GGZ-systemen aan, was ik mezelf volledig kwijtgeraakt. Gelukkig weet ik inmiddels ook uit ervaring wat het is om ‘in je kracht’ te staan. Dus in je energetische centrum te staan, er bewust te blijven en van daaruit bewuste keuzes maken. Daar gaat kracht en energie vanuit. Dat voel je zelf, dat voelen de mensen om je heen en niet in het minst voelen je kinderen dat haarfijn aan. Met alle positieve gevolgen van dien, want wat je uitstraalt trek je naar je toe.

Je kinderen zijn niet van jou
Opvoeden gaat verder dan alleen voeden. Levend vanuit het bewustzijn dat jouw kinderen niet van jou zijn, maar dat je een poosje met ze mee mag lopen en ze dan weer los mag laten. Kinderen zijn niet jouw bezit en zijn geen verlengstuk van jouzelf.

Leer je kinderen HOE ze moeten denken,
niet WAT ze moeten denken.

In dit besef wens ik onze jongens onvoorwaardelijke liefde.
En liefde is niet hetzelfde als zorgen maken over - je zorgen maken verandert niets aan hun toekomst, het kost jou alleen maar energie.
Liefde staat ook niet gelijk aan bemoeien of manipuleren omdat ik het een keer niet eens ben met hun keuzes - daarmee haal je hen uit hun kracht, het is egoïstisch en het schept verwijdering.
Deze liefde heeft ook niets te maken met het zo klein mogelijk maken van hun comfort zone - juist daarbuiten groei je als mens.

Onvoorwaardelijke liefde is onvoorwaardelijke acceptatie - zijn mogen wie je bent.

Echte liefde is de ander het recht op zijn pijn niet ontnemen.

In het nieuwsbericht waar ik het hierboven over had, werd ook gesuggereerd dat angstdenken aangewakkerd en versterkt wordt doordat we onze kinderen alle angst willen besparen. We zijn veel te beschermend, denkend dat dát echte liefde is. Maar uiteindelijk is het egoïstische zelfliefde, want je kind is de dupe van jouw overbeschermende gedrag. Een beetje gezonde angst is niet verkeerd, het werkt juist krachtig. Maar we zijn angstig voor angst, een zichzelf versterkend systeem.

Het compassievolle hart
Hoe dan wel? Herinner jezelf dat het in het leven niet gaat over exclusiviteit maar om inclusiviteit. Met andere woorden: laat het dualistische, polariserende en veroordelende achter je. Dat kan alleen als je het leven in al haar diversiteit binnenlaat in plaats van buitensluit op basis van oordeel, angst en ontkenning. Jouw compassievolle hart speelt hierin een sleutelrol.*
Compassie komt van com = gezamenlijk, en patir = lijden. Compassie gaat dus over verbondenheid en gezamenlijkheid in het lijden. Dus niet jij tegenover de ander, omdat de ander een andere keus maakt, maar gezamenlijk, onafhankelijk van de keuzes die de ander maakt. Meeleven, oordeelloos, onvoorwaardelijk, inclusief.

Practise what you preach



Hoe je dat in de praktijk brengt? 
Door volledig bij jezelf te blijven, met compassie naar jezelf kijkend. 
Door jezelf niet te veroordelen, dan hoef je een ander ook niet te veroordelen. 
Door te vertrouwen op het leven, geleerd hebbend van het leven. 
Door te vertrouwen dat het proces waar jezelf en waar de ander doorgaat geen moment te vroeg en geen moment te laat komt.
Door in het NU te zijn, niet wroegend over het verleden of zorgen makend over de toekomst.
Door simpelweg en dankbaar in het NU te leven.

Gun jij jezelf, je naasten en je kinderen een zelfstandig, volwassen, rijk en krachtig leven?
Gun jij de ander het recht op zijn of haar eigen pijn, noodzakelijk voor zijn of haar groeiproces?
Met die groei beantwoorden we met elkaar ten volle aan onze roeping: LEEF !!


Wees eens eerlijk naar jezelf: laat jij je nog beheersen door de geest van angst en tekort of leef jij vanuit krachtig vertrouwen, onvoorwaardelijke liefde en compassie?

Ik wens je een op liefde gebaseerd leven, waarin je onvoorwaardelijk mag ontvangen én uitdelen.



Volmaakte liefde sluit angst uit
1 Johannes 4:18

Om wie je bent.
In liefde,
Henny


zondag 14 april 2019

Spreken is goud

Vandaag een inspiratietekst over communiceren. En nee, ik verbeeld me niet dat ik in zo'n kort stukje tekst op alle ins en out van communicatie kan ingaan. Ik besef heel goed dat wat ik schrijf maar een piepklein onderdeel is van een zoveel groter geheel. 
Ik haal mijn inspiratie uit mijn dagelijks leven. En deze week broedde ik op een aantal basisvaardigheden die maar weinig mensen echt lijken te begrijpen, maar die mijns inziens een enorm wezenlijke rol spelen in ons gevoel van welzijn.
Ons hele leven hangt van communicatie aan elkaar. Iedere seconde speelt het een rol. Denk maar aan de voortdurende, nimmer stoppende communicatie met jezelf.

Van Dale omschrijft communicatie als volgt: contact, gemeenschap; verbinding, verkeer. 
Je staat dus in continue verbinding met jezelf, daarbij heb je innig contact met jezelf, er is onafgebroken verkeer in je hoofd. Je zou alleen al moe worden bij het idee … en dat worden veel mensen dan ook. Letterlijk doodmoe van zichzelf.


Als je meent overal wat van te moeten vinden, 
draait je hoofd echt overuren.
Daar zijn onze hersenen niet op gemaakt.

Dit gaat ten diepste over kunnen loslaten. Laat eens wat vaker je gedachten los, don't take your life so bloody serious, glimlach om jezelf en je zult merken dat je zoveel meer gaat ontspannen.



Direct en indirect
Dan nu wat over de communicatie tussen mensen onderling. Naast de duizenden verhandelingen over goede en slechte communicatie, is er een wezenlijk onderdeel wat me dagelijks opvalt: directe en indirecte communicatie.


Veel communicatiestoringen tussen mensen 
worden veroorzaakt doordat ze niet precies zeggen wat ze te zeggen hebben:
ze communiceren indirect. 

Bijvoorbeeld door iets anders te zeggen, niets te zeggen of onvolledig te zijn. Naast dat het soms nuttig kan zijn om niet al te direct te zijn, bijvoorbeeld als je jezelf wilt beschermen omdat een ander jou wil manipuleren, zijn veel mensen zich er totaal niet van bewust dat ze de ganse dag indirect communiceren.

Duidelijke signalen van indirecte communicatie zijn: 
- je verbale signalen (je woorden) komen niet overeen met je non-verbale (wat je uitstraalt)
- er omheen draaien of ontwijken van de kern van de boodschap
- spanning in het gesprek, zonder dat de inhoud aanleiding geeft
- praten zonder oogcontact, afwezig kijken
- tegenstrijdige dingen zeggen, je van binnen het tegenovergestelde voelen van wat je van buiten zegt

En o, wat is dit dagelijkse kost. Ik las een prachtig voorbeeld wat je waarschijnlijk drommelsgoed herkent: een man en vrouw rijden samen in de auto, de vrouw zit achter het stuur. Ze staan voor een stoplicht te wachten en de man zegt: "hij staat op groen hoor", waarop de vrouw reageert: "rij jij of rij ik?"
De man bedoelt te zeggen: "je hoeft niet langer stil te staan, je mag gaan rijden...", zoiets. Maar de vrouw voelt zich aangevallen: "wie rijdt hier nou eigenlijk, bemoei je er niet mee!" Gevolg: enorme ruis op de lijn.
Fascinerende vragen zijn natuurlijk: waarom geeft de man een zodanig onduidelijke boodschap af, zodat de vrouw zich aangevallen voelt? Waarom voelt de vrouw zich direct aangevallen, terwijl de man het misschien niet verkeerd bedoelt? Wat is hier allemaal nog meer aan de hand dan een onschuldige opmerking? Maar daarover gaan we hier maar niet uitweiden, onthoud dit voorbeeld van indirecte communicatie en de niet bedoelde gevolgen maar.



Moordkuil
Woorden zijn de dragers van jouw intenties. Ze kunnen splijten en scheiden, kwetsen en doden. Je kunt ze afvuren vanaf je voetstuk, vanuit je ivoren toren, vanuit je veilige vesting of vanuit je slachtofferrol … maakt allemaal niet uit, de uitwerking is hetzelfde: veroordelen, vervloeken, kleineren of verstoten. De ander monddood maken. Alleen maar door de woorden die je gebruikt.

Maar ook niet uitspreken van wat je wilt zeggen kan leiden tot je dood. Letterlijk. Mensen die niet uit de spreekwoordelijke kast durven komen, omdat ze bang zijn (verbaal) afgemaakt te worden, maken soms zelf een einde aan hun leven.
Figuurlijk kun je ook doodgaan. Niet alleen door de woorden van de ander die jou als vurige pijlen diep kunnen verwonden, maar ook door van je hart een moordkuil te maken, de zwijgcultuur wel heel letterlijk te nemen. 'Ik zeg maar niets om de lieve vrede te bewaren', zoiets. Maar je slaat de plank volledig mis, want én je ziel gaat er zelf aan dood én je verwondt de ander. En dat kan zover gaat, dat die ander er bij wijze van spreken ook levenloos bij neervalt, lees: zich zo niet geaccepteerd voelt, dat hij zich terugtrekt.
Hoezo lieve vrede? Oorlog en verwijdering zullen je deel zijn.

Hoe dan wel?
Woorden kunnen gelukkig ook zegenen en genezen. Woorden kunnen samenbrengen en verenigen wanneer je uitspreekt wat jullie verbindt, wat je in de ander waardeert. 

Onthoud drie onmisbare regels die de basis zouden moeten zijn van je dagelijkse communicatie:


1. respect
2. respect
3. respect

Ik ga op alle 3 de basisregels heel kort in:

1. respect: wat verbeeld je je wel niet wie je bent dat je pretendeert dé waarheid op zak te hebben? (lees mijn vorige blog over hoe je geprogrammeerd bent) Respecteer de ander, hij heeft recht op zijn eigen waarheid.
Jouw interpretatie van de werkelijkheid is slechts een illusie.

2. respect: als de ander een keus maakt in het leven die jij zelf nooit zou maken, waar haal je dan het lef vandaan om dat te veroordelen?
Respecteer de ander in de keuzes die hij maakt. Jij bent iemand anders met een ander leven.
Jouw interpretatie van de werkelijkheid is slechts een illusie.

3. respect: de enige echte roeping van ons allen is LEEF ! En leven is het tegenovergestelde van dood. Waarom zou je de ander dan ombrengen met jouw felle en veroordelende woorden? Of waarom zou je je eigen ziel doden door van je hart een moordkuil te maken?
Respecteer jezelf in je eigenheid en zo ook de ander in zijn eigenheid. Jullie vervullen beiden je roeping: LEEF ! En geen leven is identiek.
Jouw interpretatie van de werkelijkheid is slechts een illusie.

Omdenken
We kennen allen het spreekwoord: spreken is zilver en zwijgen is goud.
Maar ik breek een lans voor omdenken:


Zwijgen is zilver en spreken is goud

Zwijgen is zilver. Want met zwijgen, achter iemands rug om oordelen, niets zeggen terwijl je best had mogen spreken, maak je meer kapot dan je lief is.
En spreken is goud. Maar dan wel vanuit de drie onmisbare regels: respect, respect en respect. In de basis respect voor jezelf, wat automatisch uitmondt in respect voor de ander.

Spreek stille zegeningen uit naar de mensen die je ontmoet. 
Zet hen in het licht van de liefde. 
Laat je woorden opwellen uit je hart. 
Zuiver je hart, je intenties, je woorden.

En verbreek de stilte.

Om wie je bent.
In liefde,
Henny


Voor u gelezen:
- Anselm Grün - Spreken is goud
- Peter Gerrickens - Kwaliteiten

zondag 31 maart 2019

Verandering begint in jezelf

Hoop niet dat het makkelijker wordt,
zorg dat je jezelf verbetert.
Hoop niet op minder problemen,
zorg voor meer vaardigheden.
Hoop niet op minder uitdagingen,
zorg voor meer wijsheid.

Jim Rohn



Alles is duur.
Dat lukt me toch nooit.
Dat is niet voor ons soort mensen.
Ik ben het niet waard.
De kans op succes is klein.
In Nederland is het altijd slecht weer.
Dat kan ik niet.
Ik ben niet geboren voor geluk.
Zo ben ik nu eenmaal, daar is niets aan te doen.
Dat overkomt mij natuurlijk weer...

Deze gedachtegangen zijn het resultaat van conditionering. Ons denken is niet vrij, het is het gevolg van onze afkomst, onze opvoeding, ons geslacht, de mensen om ons heen, onze sociaal politieke, economische en religieuze achtergrond, de boeken die we lezen, onze ervaringen en de informatie die door de jaren heen in ons brein is geïnjecteerd.
Ons denken is dus geprogrammeerd.
Gebrainwashed. 
Gehersenspoeld. 

Je eigen realiteit
Ongeveer 5% van ons gedrag is bewust. Die 5% heeft betrekking op keuzes en handelingen waar je bewust over nadenkt. Het overgrote deel, 95% dus, wordt aangestuurd vanuit ons onderbewustzijn. De meeste dingen die je doet, doe je op de automatische piloot: praten, bewegen, met je ogen knipperen, ademen, eten.
Leuk: test je eigen onbewuste gedrag door bijvoorbeeld je afvalbak te verplaatsen van de keuken naar een andere plek in huis. Check hoe vaak je de eerste dagen onbewust naar de vertrouwde plek loopt waar nu geen afvalbak meer staat.

Veel mensen denken dat het leven hen overkomt. 
Ze voelen zich slachtoffer van de omstandigheden.

Dit is de meest ontkrachte plek om te zijn en naar je leven te kijken.


Sommige omstandigheden overkomen je,
maar de manier waarop je erop reageert is helemaal aan jou.
En dat verandert jouw omstandigheden volledig.

Wie je nu gelooft dat je bent, manifesteert zich één op één in je buitenwereld: de mensen met wie je omgaat, de plek waar je woont, het werk wat je doet, alles.
Het dilemma waar je als mens mee te maken hebt is die 95% in jou, die onbewust creëert. Je ervaart de symptomen van je onbewuste schepping, maar je hebt geen idee wat het in jou is wat dit doet en waarom. Je denkt dat het dé waarheid is, dat er geen ontkomen aan is, dat de werkelijkheid statisch is.
We voelen ons vaak verantwoordelijk voor ons 'bewuste' leven, maar voor onze onbewuste creaties lijken we geen andere oplossing te hebben dan iets of iemand anders de schuld te geven van wat er gebeurt. Maar niets is minder waar!

De shift hierin begint met bewustzijn.


Geprogrammeerd
Hoe conditionering werkt en hoe je denkpatronen ontstaan, is eenvoudig uit te leggen door jezelf te vergelijken met een nieuwe computer zonder besturingssysteem. De harde schijf en het werkgeheugen zijn leeg. Vanaf het moment dat je tot leven bent gewekt, worden alle indrukken van buitenaf opgeslagen. Dat proces begint al in de baarmoeder en het versnelt na je geboorte. Vooral in je jonge jaren verkeer je in een zuivere staat van bewustzijn omdat je nog geen ervaringen hebt waaraan je alles kunt refereren. De ziel is nog zuiver, het ego is nog niet gevormd. Alle informatie die je ontvangt, alle dingen die je hoort, ziet voelt en meemaakt, sla je op. Het geheel vormt je referentiekader. Op basis hiervan begint je persoonlijk besturingssysteem zichzelf te vormen.
Het nadeel van dit proces is dat je geen idee hebt dat je zowel juiste als onjuiste informatie ontvangt en dat je geen onderscheid weet te maken in wat je opslaat. Het gevolg is dat je harde schijf (je onderbewustzijn) wordt geprogrammeerd met ontelbaar veel onjuiste gegevens. En wat gebeurt er met een computer waarvan het besturingssysteem basisfouten bevat? Er moet een update komen. Maar je bent zo overtuigd van je eigen waarheid, dat je dit niet in de gaten hebt.

Als je alles blijft doen zoals je het tot op heden hebt gedaan, 
zul je steeds dezelfde resultaten krijgen.

De gedachten waaraan jij het meeste aandacht geeft, beïnvloeden je dagelijks leven. Als je blijft hangen in negatieve, boze, onzekere en angstige gedachten, kom je niet vooruit. Positieve, inspirerende en vrolijke gedachten daarentegen krijgen eerder een beloning in geluk, innerlijke rust, vrijheid en een mooi leven. 
Wanneer je een gedachte keer op keer herhaalt, begin je te geloven in die gedachte. Het hardop uitspreken van die gedachte versterkt de wijze waarop je jezelf programmeert. Deze overheersende gedachte wordt dan een automatisme, een gewoonte, een geloof, een overtuiging.

Intrinsieke motivatie
Jouw overtuiging over de zin en onzin van het leven, over de invloed die je kunt uitoefenen op je eigen leven, komen dus voort uit je onbewust geprogrammeerde brein. Dat begint in je vroegste jeugd, hoe meer herhaling, hoe dieper dit geloof wortel schiet. Hoe lastiger ook om het te transformeren in een andere overtuiging. Lastig, maar wel mogelijk. Een radicale verandering is niet een kwestie van tijd of van vermogen om te veranderen. Nee, het is een kwestie van intrinsieke motivatie, namelijk het verlangen, de noodzaak en de wil om anders in het leven te staan.

Je gelooft in je eigen verhaal.
Dat verhaal is jouw werkelijkheid.
En die werkelijkheid bepaalt jouw visie op de wereld 
en de resultaten die je behaalt. 

Michael Pilarczyk

Je gelooft het of niet, maar verandering begint in jezelf.

Om wie je bent.
In liefde,
Henny



Bronnen:
Master your mindset - Michael Pilarczyk
Real Ease, Reality check - Juno Burger

woensdag 27 februari 2019

Het is goed of het is fout

Een aantal jaar geleden zat ik bij een coach. Nadat we in kaart gebracht hadden waar ik tegenaan liep en waar ik wel wat advies bij zou kunnen gebruiken, zei hij: “Wees toch eens niet zo hard voor jezelf, wees eens wat milder.”

Er ging heel wat tijd voorbij voordat ik ten diepste ging begrijpen wat hij bedoelde. Een ingesleten denkpatroon switch je niet van het een op het andere moment. Het is niet een kwestie van de knop even omzetten. Nee, met hele kleine stapjes, soms drie vooruit en weer twee achteruit, voel ik nu op een heel diep niveau het verschil tussen non-dualiteit en dualiteit. Wat mijns inziens de basis was van mijn oordelende geest.


Calvinistisch denken
Ik leef en werk in een westers land. Een land met een sterk calvinistische inslag. In een streek wat je met recht het hart van de Biblebelt mag noemen. Dat vertaalt zich onder andere in een hoog arbeidsethos en een sterk moraliserend, dualistisch denken. En met dat laatste bedoel ik: alles wordt langs de meetlat gelegd en krijgt vervolgens het oordeel: goed of fout.

Ik noem dit bewust ‘calvinistisch denken’, want de oorsprong van deze manier van denken ligt in de interpretatie van de Bijbel: lees je Genesis 3 als ‘berovingstheologie’ of zijn Adam en Eva ‘ongehoorzaam’ geweest? Dat is een meer dan wezenlijk verschil met enorme gevolgen. De eerste versie gaat uit van ‘afgesneden zijn’, waarin zonde gelijk staat aan oordeel en straf. De tweede versie is relationeel, er is sprake van ontrouw en er is mogelijkheid tot terugkeer, tot herstel van de relatie.

Deze calvinistische denkwijze (dus goed/fout) is doortrokken door ons hele maatschappelijke systeem. Je komt het tegen in de politiek, in de economie, in de kerk, in de gezondheidszorg en niet in het minst in de psychosociale hulpverlening. En in die laatste tak van sport heb ik een aantal jaren ervaring die er toe doet, derhalve meen ik er iets over te kunnen zeggen. Ik ben namelijk geconfronteerd met de beperktheid van deze denkwijze. In dualistisch denken (dus goed/fout) behoor je eerst kaders te scheppen, anders kun je ook niet beoordelen of iets goed of fout is. Dus ontstaat het hokjes- en vakjesdenken. Zodra bepaald gedrag (of een bepaalde ziekte, een afwijkingen van het gangbare) in een vakje geplaatst kan worden, krijg je als bonus de gebruiksaanwijzing erbij die bij dat bewuste vakje hoort. En dan begint de pret: daarna doe je het goed óf fout. En als de resultaten afwijken van wat het zou moeten zijn, dan gaan we op zoek naar een ander vakje + de daarbij behorende gebruiksaanwijzing. Overigens: in een gangbaar, regulier, gemiddeld ziekenhuis werkt men op precies dezelfde wijze.

Afgerekend op wat je doet
In andere verbanden zie ik deze dualistische manier van denken ook terugkomen: ons hele schoolsysteem is erop gebaseerd, je wordt immers afgerekend op basis van je behaalde resultaten. Het is wel of niet goed genoeg, je moet er harder aan gaan werken of je wordt in een ander vakje geplaatst, waar weer een ander meetlint klaarhangt. Vervolgens begint het goed/fout-riedeltje opnieuw. 

Hele generaties zijn opgevoed met deze denkwijze 
en derhalve compleet gehersenspoeld: 
je wordt afgerekend op wat je doet 
in plaats van op wie je bent. 

Ook de mode is erop gebaseerd, je hoort er pas bij als je uiterlijk voldoet aan een bepaalde standaard.
En last but not least is deze manier van denken bepalend geworden in de kerk. En waar er in bepaalde kerken mild mee omgesprongen wordt (maar waar het onmiskenbaar wel aanwezig is), verdedigt men in andere kerken te vuur en te zwaard de totale verdorvenheid van de mens. Wat tot gevolg heeft dat je uit jezelf alleen maar ‘fout’ kiest en 'fout' doet. Dus gaan opvoeders of docenten er vanuit dat er van alles afgestraft moet worden. Als dat je uitgangspunt is in de opvoeding, ben je niet meer dan een veredelde politieagent. Fout gedrag moet gestraft worden. 
Maar het is maar hoe je de Bijbel interpreteert en toepast.

Ziel en ego
Zoals ik eerder omschreef, geloof ik dat de mens een ziel en een persoonlijkheid heeft. Je ziel is je diepste, gave, pure, authentieke kern. Je persoonlijkheid of ego ontwikkelt zich in de loop van je leven. Hiermee geef je je leven vorm, voer je ten diepste uit wat je ziel je te zeggen heeft. Je zou het zo kunnen zien: je ziel is de werkgever, je ego de werknemer.

Binnen het dualistische denken krijgt het ego enorm veel kans om zich op te blazen, tot indrukwekkende en ijzingwekkende proporties. Zozeer zelfs dat we er allerhande afwijkingen aan over houden: ga de waslijst van stoornissen binnen de GGZ-wereld maar eens na, check de farmaceutische industrie (die er overigens wel bij vaart) en ga eens turven wie in jouw omgeving niet in direct contact staat met een huisarts of specialist in het ziekenhuis. En dan hebben we het nog niet eens over al diegenen die tussen wal en schip vallen, die niet in een voorbedacht hokje te plaatsen zijn, die dagelijkse kost zijn voor debatten in de politiek en die zorgen voor de wachtlijsten binnen in de hulpverlening: de bijstandsmoeders, de werklozen, de afgekeurden, de thuiszitters, de daklozen, de overspannen en burn-out geraakten, … name it.

En check nog wat: ieder gezin in mijn sociale omgeving heeft minimaal 1 kind wat niet kan voldoen aan de standaardeisen, een kind wat min of meer buiten de boot valt, wat in contact staat met hulpverlening, wat medicatie heeft, wat een label 'hoog-nog-wat' heeft, wat bijles krijgt, kortom: wat anders is dan anderen. Serieus, geen gezin uitgezonderd!

Lieve mensen, word toch wakker! 
Denken we nou serieus nog steeds dat er van alles aan onze kinderen mankeert?

Of zijn we er klaar voor om verder te kijken,
om de ratrace van ons bestaan serieus te nemen,
om tot je door te laten dringen dat we een nieuw tijdperk ingaan.
Er moeten drastisch dingen veranderd worden!

En laten we maar beginnen bij de basis: is ons denken dualistisch of oordeelloos?


Holistische mensvisie
Gelukkig begint het tij te keren, zij het nog mondjesmaat. De invloeden van oosterse denkwijzen beginnen ook in het westen voet aan de grond te krijgen. God zij dank. Waar men in andere werelddelen al eeuwenlang mild en oordeelloos (non-duaal) leeft, dringt hier in het westen langzaam maar zeker door dat die manier van leven meer heelwording in zich heeft dan welke therapie, welk medicijn, welke evidence based wetenschappelijke theorie en welke doorwrochte theologie dan ook.

Basis van dit denken is de holistische mensvisie, dat wil zeggen: de mens als eenheid: fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel. Dit betekent dat zowel je eet- en leefwijze, evenals je emotionele gesteldheid plus ook erfelijke invloeden en omgevingsfactoren maken wie je ben en hoe je je voelt. Daarbij staat iedere ‘klacht’ in verband met jou als geheel mens én ook met het grote geheel waarbinnen jij leeft. Dit geeft zo oneindig veel meer inzicht en uitzicht dan het zwart/witte hokjes- en vakjes-denken.

En ook de mildheid, het niet gelijk je mening of je oordeel klaar hebben als iemand in jouw ogen zich iets afwijkend gedraagt, geeft zo oneindig veel meer rust, inzicht en toekomst. Zowel voor jouzelf (je bevrijdt jezelf van overal een oordeel over te moeten hebben) als ook voor de ander. Want acceptatie geeft ruimte tot groei. (Lees: Geef je verzet op)

En dat is toch wat we elkaar gunnen?
Een lichter leven,
een leven vol mogelijkheden,
voor iedereen een plek en niemand buiten de boot.

Daar is geen ruimte voor lijden,
simpelweg omdat er geen verzet meer is.
Daar is acceptatie, ook van pijn,
wat ruimte geeft om het leven te omarmen.

Dus in plaats van het leven en alles wat zich voordoet langs de meetlat van weet-ik-wie-het-verzonnen-heeft te leggen, komt er ruimte om te zijn wie je ten diepste bent. 

Er komt ruimte om aan je roeping gehoor te geven: leef!

Om wie jij bent!
In liefde,
Henny